‘Ik wil voor de jongens het verschil maken. Mijn tijd komt wel’

Rixt Albertsma (40) leerde de vader van haar kinderen in Marokko kennen. In Nederland scheidde ze van hem. „Ik kan absoluut niet zonder de hulp van mijn moeder.”

Rixt: „Spitsuur is het vooral ’s ochtends: snoeten poetsen, aankleden, haren kammen, tassen vullen.”

‘Marokko voelt als thuiskomen’

Rixt: „Ik snap het zelf ook niet altijd, maar als ik in Marokko land, voelt het als thuiskomen. Als ik Marrakech van boven zie, het zand, de droogte, dan kan ik emotioneel worden. Het is meer dan de Noord-Afrikaanse architectuur, de valleien en hoogvlaktes en het eten. Het leven is rauwer, puurder, dichter bij de basis. Nederland is ook mooi, maar gepolijst.

„Ik heb mijn ex-partner leren kennen toen ik op een toeristenvisum in Marrakech woonde, in 2007 en 2008. We woonden ongehuwd samen, wat officieel niet mag, en kregen een zoon. Ik verdiende mijn geld met verhalen en columns over het land voor kranten en magazines. Ook heb ik een reisgids gemaakt van Marrakech. Maar rondkomen werd steeds lastiger, mijn spaargeld slonk snel. Ik moest echt terug naar Nederland.

„Vlak na mij is mijn ex-partner ook hierheen gekomen. Dat was in het begin net zo leuk als daar. Ik werkte fulltime, hij paste op. Langzamerhand ging het steeds slechter tussen ons, vanwege allerlei spanningen. Ik ben vlak na de geboorte van onze tweede zoon bij hem weggegaan. Dat was de moeilijkste beslissing uit mijn leven. Dit is niet wat je wilt als je aan kinderen begint.”

‘Mijn baan hield op’

Rixt: „Omdat ik iemand verving tijdens haar sabbatical, hield mijn baan ook op. Ik ben als een gek gaan solliciteren. Ik kon aan de slag als redacteur op de afdeling corporate communicatie van SNS Reaal. Daar werk ik nu nog steeds, bijna drie jaar later. Ik heb me het laatste jaar met cursussen en individuele coaching gespecialiseerd in storytelling en speeches schrijven – dat vind ik het leukst om te doen.

„Spitsuur is het vooral ’s ochtends: snoeten poetsen, aankleden, haren kammen, tassen vullen. Intussen zet ik al mijn laptop aan voor mijn planning, of een mailtje. Dat vond ik heel stom, maar nu doe ik het toch zelf ook. ’s Avonds is ook druk. De jongste moet snel eten, anders slaapt hij en krijg ik hem niet meer wakker.

„Ik kan absoluut niet zonder de hulp van mijn moeder. Ze springt heel erg bij, terwijl ze in Friesland woont en gepensioneerd is. Elke dinsdag komt ze hierheen gereden en slaapt ze hier. Dan past ze woensdag op en kan ik zonder stress langer werken. Ze kookt dan ook, dat is voor mij echt luxe. En als ik eens iets ’s avonds heb, is ze zo flexibel dat ze ook dan komt.”

„Zonder het nieuwe werken zou het ook moeilijk worden. Nu werk ik vier dagen van negen uur, waarvan in principe twee thuis. De dag dat mijn moeder er niet is, past mijn ex-partner op. De flexibiliteit en vrijheid is heel fijn als alleenstaande ouder, eigenlijk ben ik zzp’er in vaste dienst.

„’s Avonds ben ik ook vaak nog bezig. Niemand kijkt wanneer je ingelogd bent, want als je dingen niet af zou hebben, valt dat meteen op. Hiervoor heb ik bij een bedrijf gewerkt waar je van negen tot vijf aan een bureau moest zitten, ook als het rustig was. Dan kijk je uit verveling elk kwartier naar de klok. Dat vreet energie.”

‘Ik doe niet veel buitenshuis’

Rixt: „Ik moet mijn hoofd er meer bij houden dan vroeger als het om geld gaat, geen gekke dingen doen. Nu kan ik eigenlijk alles betalen wat de jongens en ik nodig hebben. Ik spaar een beetje voor ze en we kunnen elk jaar op vakantie. Meer zou altijd lekker zijn, maar het is geen noodzaak.

„Ik doe niet veel buitenshuis naast mijn werk en de kinderen. Ze hebben nu veel zorg en aandacht nodig en dat vind ik ook het leukste wat er is. Wel blijft er voor mezelf minder over. Ik sport niet en kan niet spontaan bij een vriendin gaan eten, of blijven hangen op een borrel. Ik heb er geen problemen mee. Met kinderen leef je minder egoïstisch, maak je rationeler keuzes. Ik wil voor de jongens het verschil maken. Mijn tijd komt wel weer.

„Toch blijft er genoeg over. Mijn hobby is schrijven, uit reisverhalen schrijven haal ik veel plezier. Mijn laatste verhalen gaan over de biënnale van Marrakech en wijn in Marokko. Vorige zomer ben ik met de kinderen op vakantie geweest naar Spanje, daar heb ik ook over geschreven. Nu plan ik een schrijfreis naar Tanger in het najaar, voor acht tot twaalf beginnende of ervaren schrijvers.”

‘Ik steun een kindje’

Rixt: „Door mijn jongens wil ik ook andere kinderen een steuntje geven. Vorig jaar heb ik een weeshuis in het noorden van Marokko bezocht via een kleine Nederlandse hulporganisatie. Ik steun nu een kindje, niet alleen financieel, ook met een kaartje of cadeautje. Zo hebben ze het gevoel dat er ook aan ze wordt gedacht, ook al hebben ze niet de liefde van ouders.

„Ik probeer zo vaak mogelijk naar Marokko te gaan, zeker een keer per jaar. Als de jongens wat ouder zijn, wil ik ze het land laten zien. Ik zou wel eens definitief terug willen, maar niet met kleine kinderen. Ik vind dat ze eerst een goede basis moeten opbouwen.

„Toch vind ik het wonen in een huurhuis een lekker idee. Dat je elk moment je spullen kunt pakken. Ik ben iets van zestien, zeventien keer verhuisd in mijn leven. We wonen hier nu drie jaar, dat is voor mij al betrekkelijk lang. Maar rust vind ik nu het belangrijkst voor de jongens.”

    • Michiel Dekker