‘Ik begreep niet wat er in haar omging’

„Sanne was stagiaire op de afdeling boekhouding. Ik werkte op de eerste verdieping, ze liep elke dag langs. Een mooie, vrolijke meid, een beetje verlegen. De vonk sloeg over, daarna is het langzaam verder gaan groeien. Samenwonen, verloofd, getrouwd. Het was een gezellige tijd. We hadden een grote vriendenkring, veel uitjes, we genoten van het leven. Dat bleef zo tot onze zoon geboren werd, toen werd Sanne depressief.

„Achteraf kun je van alles bedenken hoe het anders had gemoeten. Misschien ben ik er niet altijd voor haar geweest. Misschien waren we gewoon te jong. Misschien dat er in de periode van Sannes depressie toch iets is beschadigd, ook al is ze daar goed uitgekomen. Het was een angstige tijd. Soms was ze ineens weg, dan ging ze in haar eentje wandelen, of logeren bij haar tante omdat ze even alleen wilde zijn. Ik maakte me doodongerust, want ik had geen idee waar ze was. In wezen heb ik nooit echt begrepen wat er destijds in haar omging. Het kan zijn dat je zoiets ook niet kúnt snappen. Zelf wijt ze het aan haar strenge opvoeding. Ik weet het niet.

„Toen ze vertelde dat ze wilde scheiden, schrok ik. We waren niet meer zo close als in het begin, maar elk huwelijk heeft weleens een dipje, dacht ik. Na een maand of twee realiseerde ik me dat – als ik eerlijk was – ook bij mij het gevoel uit de begintijd er niet meer was. Dat diepe houden van was weg.

„De scheiding is een moeilijke, rotte periode in mijn leven geweest. Voor de kinderen, het moeten vertellen aan iedereen. Maar we zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan, en we zijn vrienden gebleven. Door onze kinderen zijn we voor altijd met elkaar verbonden, die twee zijn onze vreugde en onze trots. Maar ook nu ze volwassen zijn, kom ik nog steeds graag bij Sanne op bezoek, ik blijf eten, koffie drinken. Ik vind haar nog steeds een fantastische vrouw.”

Brigit Kooijman