Het was niet makkelijk om me in te houden

Jacqueline Govaert (31) werd bekend als zangeres van Krezip. In 2009 ging de band uit elkaar. Na een periode van afwezigheid begon ze twee jaar geleden eigen liedjes te schrijven, achter de piano. Volgende week verschijnt haar solo-cd, Songs To Soothe.

Tekst Hester Carvalho, foto Andreas Terlaak

Achttien

„Ik was achttien toen Krezip doorbrak. Het ging allemaal heel snel met ons, veel optredens, succes op Pinkpop. Ook mijn familie was erbij betrokken. Mijn ouders als managers, mijn zus in de band. Ik had een belangrijke rol: ik was zangeres en voornaamste songschrijver. Als het goed ging was het leuk, maar als het minder goed ging voelde ik me ook verantwoordelijk. Op het moment zelf vond ik het geen probleem. De lol en avonturen met Krezip; dat was mijn ideale plaatje van jong zijn. Pas veel later besefte ik dat ik in die jaren niet zo zorgeloos heb kunnen zijn als m’n leeftijdgenoten.”

Rock Academie

„Een paar jaar geleden vroeg ik me af wat ik zou gaan doen. Na Krezip had ik een solo-cd gemaakt en daarna had ik een intensieve tijd gehad met twee jonge kinderen. Toen speelde ik op tv een liedje van Rickie Lee Jones, On Saturday Afternoons in 1963. Dat was een belangrijk moment. Want ik herinnerde me ineens mijn songschrijf-leraar op de Rock Academie, die tegen mij gezegd had: ‘Ooit zal jij zo’n nummer schrijven’. ‘Leuk’, dacht ik toen, maar kort daarna brak Krezip door en begon het hectische leven. Nu, zoveel jaar later, vroeg ik me af: heb ik dat eigenlijk al gedaan, zo’n liedje schrijven?

„Ik heb mooie nummers geschreven, maar niet zoiets als dat. Ook omdat ik voor Krezip vaak met anderen schreef en de nummers bovendien voor ons zessen geschikt moesten zijn.”

Bach

„Nu moest het er van komen. In mijn eentje, met mijn piano, op zolder. Eerst heb ik een half jaar gestudeerd. Ik dacht: ik wil iets, maar ik ben nog niet goed genoeg voor wat ik wil. Ik verdiepte me in het werk van Carole King en Laura Nyro. Hoe gaan zij van mineur naar majeur? Daarvoor moest ik terug naar de kwintencirkel en andere wiskundige principes. Op mijn boekenplank staat het boek Bach en het getal. Als ik me afvroeg: hoe zal ik nu moduleren, bekeek ik die boeken.

„Eerst moest ik intensief studeren, maar na een tijdje ging het stromen. Al met al heeft het ongeveer een half jaar geduurd voordat de eerste liedjes kwamen. Voor Krezip werkte ik altijd op impuls. ‘Ha, een liedje!’ Ik rende er achteraan, en pats boem, klaar. De tekst wilde ik niet herschrijven, het ging om ‘het moment’. Nu heb ik herschreven en nog eens herschreven. Ik schaafde voor de zoveelste keer aan de tekst, en bedacht weer andere akkoorden. Zo werd het een ambachtelijk proces.”

The Voice

„Een paar jaar geleden was ik verslaafd aan The Voice. Ik beschouw het programma als prima entertainment en het wordt goed gemaakt. Maar ik wind me op als juryleden tegen een middelmatige zanger zeggen: van jou gaan we nog veel horen. Dan denk ik, dat is niet waar, daarvoor is hij niet bijzonder genoeg. Vandaar het liedje ‘Glitter, Fame and Gold’, met de regels: ‘You believed them when they said the future’s bright’ . Want ik weet hoe het is om te worden afgevuurd als een kanon.

„Met Krezip hadden we het geluk dat we onze eigen liedjes konden schrijven en spelen, maar ook dan is het keihard werken. Met niet altijd het gewenste resultaat. Als mijn kinderen met het idee komen om mee te doen aan The Voice... Tja, ik heb er niets over te zeggen maar ik zal ze vragen om het alsjeblieft niet te doen. Ik vind het geen goede manier om een carrière te beginnen.”

Zangstem

„Bij Krezip was mijn zang heel energiek, vaak hoog in het refrein. Dat gaf nogal eens problemen voor mijn stem. Voor de nieuwe nummers wilde ik dat mijn zang rustiger zou klinken, meer gericht op sfeer dan op kracht. Daarvoor moest ik drastisch omschakelen, want ik ben nogal onrustig van aard. Als ik zangpartijen opneem gaan ze vanzelf steeds sneller, dat is mijn natuurlijke tempo. Maar toen ik opnamen aan vrienden liet horen, zeiden ze: misschien kun je het iets langzamer zingen. Dat lukte, ook omdat ik nu ouder en iets bedaarder ben, maar toch: als ik rustig wil praten of zingen, moet ik daar bewust over nadenken.”

Troost

„Het liedje ‘Songs To Soothe’ schreef ik voor mijn man, Ivo. Zijn vader overleed twee jaar geleden plotseling. Het was zo’n groot verdriet in ons huis, dat dat het enige was waar ik het over kon hebben. Over mijn eigen vader, over zijn vader. Het werd ook de cd-titel, omdat het onderwerp op meer nummers slaat. In mijn omgeving was vaak troost nodig, de laatste tijd. Het leven is veranderd: eerst waren we onbevangen twintigers in een studentenhuis, nu zijn we boven de dertig. Dezelfde mensen – maar nu hebben we kinderen, zijn getrouwd, of gescheiden. Net als vroeger zitten we nog regelmatig allemaal bij elkaar, veel wijn erbij en eindeloos praten. Alleen gaat het nu over heel andere dingen dan tien jaar geleden.”

Rem

„Ik ben ongeduldig, altijd. Krezip was nog maar net uit elkaar, ik was zwanger van mijn eerste kind, maar ik moest en zou meteen een soloplaat maken. Ik vond alles hartstikke leuk, kon niet stoppen. Daarna heb ik dan toch gas teruggenomen. Ik had twee kleine kinderen en besloot: even niet spelen, geen interviews, geen deel uitmaken van die muziekwereld. Het was niet makkelijk om me in te houden. Optreden is een soort verslaving. Dus op ieder buurtfeest waar een microfoon of piano te vinden was, was ik er als de kippen bij om me te laten horen en aandacht te trekken. Langzamerhand veranderde het. Ik begon thuis te werken, aan mijn piano, in mijn eigen wereldje. Ik kwam sommige dagen niet eens buiten. Ik was thuis met mijn man en onze twee kinderen. Als er oppas was voor de kinderen, ging ik naar zolder en werkte aan mijn liedjes. Het intieme leven dat ik zo leidde, met mijn gezin, voedde me om te kunnen schrijven.”

Grote snaren

„De piano is een heftig instrument, anders dan gitaar. Een hele gitaarplaat vindt niemand raar, maar een hele pianoplaat is iets anders, want de piano is een groot instrument, met veel grote snaren. Daarom was Tapestry van Carole King mijn voorbeeld. Ook dat is een intieme, warme plaat over iemands leven, met een piano als centraal instrument. Ik nam op in Los Angeles, samen met producer Mitchell Froom, die ook gewerkt heeft met mensen als Elvis Costello en Bonnie Raitt.

„Ik was bang dat Mitchell me niet helemaal serieus zou nemen, voor hem ben ik natuurlijk gewoon een grietje uit Holland. Maar hij was heel zorgvuldig, ik had het gevoel dat hij me begreep. Hij zei: jij moet spelen zoals je altijd doet, de rest van de muzikanten voegt zich er omheen. De bandleden hebben het heel mooi opgelost. Ze waren allemaal ouder dan ik, vijftig, zestig, en sommigen hadden vroeger gespeeld op juist die platen die mij zo hebben geïnspireerd.

Goud

„Nu wil ik weer optreden. Binnenkort geef ik vier concerten met mijn band, in kleine clubs. Het mag van mij best groter. In de Heineken Music Hall, bijvoorbeeld. Niet meteen, maar ooit. Dat is nu eenmaal wat ik gewend was met Krezip. Grote optredens zijn mijn streven, dus daar kom ik voor uit. Ik ben een beetje zoals Ireen Wüst die ik op tv zag, en die niet tevreden was met zilver. Ook ik wil goud.”

    • Andreas Terlaak
    • Hester Carvalho