Tip

Toevallig werden in drie totaal verschillende whatsapp-groepen uit mijn telefoonlijst plannen geopperd voor overmoedige picknicks in het Vondelpark. Ik kon godzijdank niet (dan had ik moeten kiezen) maar besloot wel van de gelegenheid gebruik te maken om te vragen of iemand toevallig al wist wat hij/zij ging stemmen en hoe hij/zij tot die keuze was gekomen. Zelf had ik namelijk nog geen idee (nogmaals, kiezen is niet mijn sterkste kant) en daar werd ik zenuwachtig van. Van de in totaal 25 man die ik op deze manier wist te bereiken, reageerden er aanvankelijk drie. Twee daarvan waren lid van een politieke partij en vatten per sms het verkiezingsprogramma nog even samen, die derde nam de moeite om: „ik heb nog geen flauw idee” te antwoorden. Daarna gingen er nog wat babyfoto’s en kijk-mij-lekker-in-de-zon-zitten-selfies rond en stuurde iemand: „ik ben voor rood”, maar dat bleek op wijn te slaan.

Nog nauwelijks een week te gaan en bijna niemand weet waar hij op moet stemmen. Mind you, ik wil niet opscheppen over mijn omgeving – sterker nog: soms vind ik het zelfs best irritant, maar: we hebben hier te maken met voornamelijk hoog opgeleide, geëngageerde, links georiënteerde burgers, met vrienden die rond de Tweede Kamerverkiezingen menig gezellig verjaardagsfeestje weten te veranderen in een politiek debat. Met alle gevolgen van dien. Nu was het stil. Misschien kwam het door de zon.

De volgende dag schreef een vierde vriend ineens: „gewoon even de stemwijzer doen”. In de uren daarop kwamen de reacties los.

Vriend 2: „Er kwam uit dat ik op Leefbaar Amsterdam moest stemmen!” Vriend 3: „Ja, ik had Partij Voor Vrije Amsterdammers! What the fuck?!” Vriend 4: „Ik kreeg Red Amsterdam. Hun verkiezingsprogramma klinkt op zichzelf oké, maar ik stem liever op een grote partij en de eerste grote uit mijn lijstje was het CDA. Daar ga ik natuurlijk niet aan beginnen.” Vriend 5: „Ik heb het kieskompas gedaan. Volgens mij is dat subtieler, alleen zaten alle partijen behalve de PVVA, de Libertarische Partij, VVD, CDA en CU binnen mijn spectrum, dus zoveel schoot ik er ook weer niet mee op.”

Existentiële crisis alom. Ik biechtte vervolgens ook maar eerlijk op dat er bij mij de eerste keer dat ik de stemwijzer deed OMA uit was gekomen. Maar: dat was voordat ik doorhad dat je bij de stemwijzer bij een stelling op ‘Tip. Toelichting’ kon klikken. Soms interpreteer je een vraag namelijk verkeerd, heb je over iets (nog) geen mening of denken meerdere partijen hetzelfde over een stelling, maar ben je het met de uitleg van de een wel eens en met de uitleg van de ander niet. Geloof me, ‘Tip. Toelichting’ is een aanrader. Bijvoorbeeld bij de vraag of het aantal plekken voor raamprostitutie verder moet worden verminderd. Ik had daar niet direct een mening over. Eerst las ik de toelichting bij het standpunt (eens) van de PvdA en vond dat ze iets zinnigs zeiden (zie Stemwijzer), toen las ik het standpunt van D66 (oneens) en daar was ik het nog méér mee eens. Bij wijze van oriëntatie las ik het standpunt van De Republikeinse Politieke Partij (eens). Ik schrijf het even letterlijk voor u over: „vrije sex, amsterdam is de stad waar de vrouw bevrijd wordt. amsterdam is de stad waar de vrouw weer haar leven terug krijgt. amsterdam is ook de plek waar de vrouw haar droomman kan vinden met kapitaal of zonder”.

U komt er wel uit hè?