Opinie

    • Simone van Saarloos

Inbreker of geliefde

Oscar Pistorius verschijnt al een week elke dag in de met eikenhout beklede zaal waar hij terechtstaat voor de moord op zijn vriendin, fotomodel Reeva Steenkamp. Soms snikt of braakt hij om de details die worden voorgelezen, hoe zijn schoten haar binnenkant naar buiten joegen. De vraag die alles bepaalt: heeft de paralympisch kampioen – ‘Denken in mogelijkheden’ is zijn levensmotto – Reeva opzettelijk onder vuur genomen, of dacht hij werkelijk dat ze een inbreker was, gezeten op het toilet?

Om de feiten exact te krijgen, is de beschoten badkamerdeur uit het huis van Pistorius in de rechtszaal geplaatst. Pleisters van wit tape markeren de kogelgaten en gesplinterde delen waar Pistorius met een cricketbat geprobeerd heeft om de deur in te slaan.

Je vraagt je wel af: als je, zoals Reeva, ’s nachts in je eigen huis naar het toilet gaat, doe je dan de deur op slot?

Je vraagt je ook af: als je gestommel in de badkamer hoort en je vriendin ligt niet naast je in bed, denk je dan echt als eerste aan indringers?

Misschien wel, misschien is angst in Zuid-Afrika een nationale handicap.

Ter compensatie of juist daarom houdt Pistorius van stoere speeltjes. Eerder al was er gedoe met een pistool, een incident in een dure nachtclub – veel champagne en rands als water. Een paralympiër is net een gewone kampioen: sportprestaties worden al gauw een detail in een leven vol egoblazen en rijkdom. Je vraagt je daarom af: waarom krijgen paralympiërs, vergeleken met de ‘gezonde’ toppers van de ‘gewone’ Spelen, dan zo weinig aandacht?

De aanklager, met een buik, dik van Afrikaanse braai, knielde zijn pantalon bijna kapot toen hij demonstreerde op welke hoogte Pistorius, zonder zijn prothesen, met de knuppel moet hebben uitgehaald. Aandoenlijk haast, hoe hij de ‘Blade Runner’ vol overgave nadeed. Hij tilde zelfs zijn voeten van de grond, zodat zijn knieën als stompjes voelden. Een collega schoot te hulp met een meetlint voor een millimetercontrole; foto’s van de plaats delict werden doorgebladerd, fragmenten ellende die minimaal van elkaar verschillen. Het oogde knullig allemaal, maar banale details doen ertoe wanneer de dood erbij betrokken is.

Net als in de liefde.

Afgelopen week ging ik een beroemd drieluik van schilder Francis Bacon zien, In Memory of George Dyer. Niet zoals de rechtszaak op de livestream, maar in het echt, in de Nieuwe Kerk op de Dam. Op het middelste doek staat een man voor een deur, hij kijkt om zich heen, geheimzinnig en stiekem. Zo ontmoette Bacon zijn geliefde George, die op een nacht bij hem inbrak. Bacon betrapte hem op heterdaad en gaf hem de keus: „Ik bel de politie of je gaat met mij mee naar bed.”

Dat is pas ‘Denken in mogelijkheden’.

    • Simone van Saarloos