Hier lachen ze je in een studentenhuis nog om uit

De ravioli is goed. De pasta is niet te dik en vooral niet te gaar, de vulling van bospaddenstoelen, asperges en dragon is goed op smaak. Niet te veel pecorino, maar ook niet te weinig. Het geheel, vooral het plukje rucola bovenop, heeft wel wat te winnen bij een scheutje olijfolie, maar soit. Een glas lekkere sancerre (5,-) erbij. Prima.

Ik had gewild dat ik het daarbij zou kunnen laten.

Spanjer & Van Twist aan de Leliegracht is een bekende plek in Amsterdam. Het eetcafé zit er al zolang ik mij kan heugen. Het heeft, zoals Eduard Nazarski zegt, een prachtig terras aan de gracht. Toch, hoe ze het zo lang hebben kunnen volhouden is mij waarlijk een raadsel.

Het is een kleine tent: beneden naast de leestafel is er plek voor veertien, boven nog eens voor twintig personen. Aan hele kleine tafeltjes. Als het laatste tafeltje bediend moet worden, moeten de gasten ernaast opstaan. De bediening is traag (of met te weinig) en de kaart staat vol met taalfouten en verdwaalde punten en komma’s. (De citroenmeringuetaart komt op de borrelkaart uit eigen keuken, op de dinerkaart komt die van Petit Gâteau.) Het is natuurlijk een beetje hypocriet, maar als ik het eten heel lekker vind, is dat niet erg. Dan heet het schattig of authentiek. In dit geval is het irritant.

We hebben honger dus we beginnen met wat brood. Dat staat op de kaart als voorgerecht en kost 6,50. Daarvoor krijg je negen sneetjes prima bruin brood met ijskoude doch aardige tomaten- en olijventapenade en een flauwe aïoli. De kokos-pompoensoep (5,50) is waterig, maar redelijk op smaak. De Zeeuwse mosselen (9,-) zijn níét bedorven – dat wil ik er duidelijk bij zeggen –, maar ze ruiken zeer onaangenaam. Er zal ergens een rotte tussen hebben gezeten. De chorizo is flauw en van koriander is weinig terug te vinden in de zure room.

De ravioli (9,-/15,-) geeft je wat hoop. Om vervolgens keihard in het gezicht geslagen te worden door de crispy duck salad (12,50). Afgekookte eier-mie met een ‘high fructose’ zoetzure woksaus, vier parten koude tomaat, een komkommerlint waar precies níéts mee gedaan is en daar dan bovenop een aantal gefrituurde kipnuggets van eend. Hier lachen ze je in het gemiddelde studentenhuis nog om uit.

De herfstschotel (15,-) klinkt als een leuk vegetarisch gerecht: aardappel-ricottataartje, stoofpeertje, gegrilde asperges, en champignons met een artisjok-dragonvulling. Goed. Dat ‘taartje’ is een enorm blok halfgare aardappels met ricotta. Er zit nog geen korrel zout in. Wat die rare geparfumeerde smaak is die er wel aan zit? Geen idee. Het stoofpeertje is mierend zoet – slaat nergens op. Die champignons zijn nog wel leuk, maar de vulling is zo machtig dat je er, opgeteld met die ricotta- klomp, met z’n drieën van kunt eten. De asperges, dé herfstgroente bij uitstek, komen rechtstreeks uit de frituur. Gegrilde asperges. UIT DE FRITUUR!

De biologische kipsaté (14,-) is best oké, sappig dijenvlees met zelfs een beetje vet eraan. De pindasaus ook. Maar de ‘kruidige nasi’ is een natte berg rijst met ketjap manis en de sla is weer niet aangemaakt! Hoe moeilijk is het: olie, azijn, peper, zout.

Bij de toetjes komen we weer die mierzoete stoofpeer (6,50) tegen. Ditmaal dampend en een tikje uitgedroogd aan de zijkant (magnetron). Het groenethee-honing-gemberijs smaakt erg naar vanille. De bediening vraagt het even na. Het klopt, het andere ijs was op. De keuken vond het blijkbaar niet nodig om dat er even bij te zeggen.

Wat gaat hier mis? Een ongeïnspireerde chef? Hij heeft trots zijn eigen bonbonmerk ‘Van Chocolade’ op de kaart staan, dus hij zal er wel lol in hebben. Misschien was hij zelf niet aanwezig? Hij is toch degene die de ‘crispy duck salad’ bedacht heeft. Vooral de onaangemaakte salade verraadt luiigheid en desinteresse.

Wat kan ik verder zeggen? Het is niet duur – maar een beetje liefde en een snufje zout kost niets extra. Mocht u er toch een keer onverhoopt terechtkomen: ravioli met sancerre.