Film

Canvas, 20.40-22.20 uur

(François Ozon, 2010). In de openingsscène van Potiche jogt Catherine Deneuve door een heiig bos, waar haar vuurrode trainingspak mooi contrasteert met de lichtgroene boomblaadjes. Af en toe stopt ze om de natuur te bewonderen en schrijft ze kitscherige gedichtjes in een schriftje. Dit is haar domein. Eenmaal thuis is ze de trofeevrouw van een chagrijnige fabrieksdirecteur die haar afblaft. Als hij wordt ontvoerd door zijn stakende arbeiders, herstelt ze op diplomatieke wijze de orde.

Het grootste deel van het kijkplezier komt door de schitterende vormgeving, het is immers een Ozon-film (denk vooral aan suikerbom 8 Femmes). De film speelt in de jaren zeventig, dus Ozon kon zich uitleven op foute interieurs en nog foutere kleding. Ook is het leuk om Deneuve weer eens te zien spelen met Gérard Depardieu, die de communistische vakbondsleider speelt met wie ze ooit een affaire had. Samen doen ze een Saturday Night Fever-dansje dat ook een beetje doet denken aan Les parapluies de Cherbourg, de geheel gezongen Demy-film waarmee Deneuve in 1964 doorbrak. In Potiche is haar man eigenaar van een paraplufabriek: Ozon kent zijn klassiekers.