Ilse DeLange en Waylon met monotoon lied naar Songfestival

The Common Linnets (een zangvogeltje, een ‘kneu’) gisteren in DWDD.

Als een trein die nooit echt op stoom komt. Dat gevoel raakt het liedje waarmee Ilse DeLange en Waylon in mei Nederland vertegenwoordigen op het 59ste Eurovisie Songfestival in Kopenhagen. Ze kozen Calm After the Storm zelf uit. Prettig is dat dit, na Anouks deelname vorig jaar in Zweden, wederom een muzikaal serieuze inzending is.

De akoestische uitvoering van het liedje, gisteravond in De Wereld Draait Door, was echter wat tam. Onderling was tussen de twee zangers en vierkoppige band nog weinig chemie zichtbaar.

Calm After the Storm is een aardige, maar weinig uitgesproken laidback countrypopsong, in de sfeer van een simpel Fleetwood Mac-liedje. Het is geheel tweestemmig gezongen – dus niet in duetvorm – wat het een monotoon nummer maakt.

Het nummer vangt aan met zachte, behoorlijke lage noten, ontwikkelt zich vervolgens nauwelijks omhoog en mist dan een duidelijke, dramatische climax. Dat ligt vooral aan de weinig spannende harmonieuze structuur. De twee zangstemmen kunnen zich er niet in onderscheiden en zakken weg in de klankkleur van de overdadige gitaarbegeleiding.

Voor een Songfestivalliedje kun je je afvragen of de gitaarsolo die afleidt van de zang, handig is. Het echt wat verstilde bridge-gedeelte, op begeleiding van enkel tromslagen, legt het liedje even stil, maar geeft daarna juist niet de zwiep waarop je hoopt.

Alleen de kleine snikhaaltjes van het zangduo, dat optreedt onder de naam The Common Linnets, aan het einde van de refreinzinnen, tillen de noten net op. Ilse DeLange en Waylon kunnen in dit weinig dynamische arrangement nauwelijks excelleren.

    • Amanda Kuyper