Vrouwenmode, Parijs (3): modellen in plastic zakken, coole pakken & David Lynch

Iris van Herpen. Foto Peter Stigter

Na afloop zei een van de modellen dat het een welhaast meditatieve ervaring was geweest. Maar voor het publiek zag het er beangstigend uit. Op de catwalk bij Iris van Herpen, die vorige week haar eerste grote show gaf tijdens de prêt-à-porterweek in Parijs – voorheen toonde ze tijdens de minder drukbezochte haute-couturedagen – stond een installatie van kunstenaar Lawrence Malstaf; drie meer dan mansgrote plastic zakken waar modellen in stonden en die vlak voor de show vacuüm werden gezogen.

Glanzend metalig technomateriaal
Vooral als het de meisjes bewogen en de slurven waardoor ze ademden verplaatsten, leek het alsof ze aan het verdrinken of stikken waren. Het leidde nogal af van de collectie, waarin tamelijk draagbare jurken van een glanzend metalig technomateriaal – Beyoncé draagt een dergelijke creatie in de clip Mine – en met kralen bezette zwarte en witte jurkjes werden afgewisseld met bewerkelijker stukken, zoals een strapless jurk van huidkleurig latex waaruit tentakels leken te groeien; een kledingstuk als een levend organisme. Spectaculair waren ook de laarzen met een gebogen, gegoten kunststof schacht.

Het thema dat het allemaal bij elkaar moest brengen was Biopiracy; de naam die wordt gegeven aan het patenteren door grote bedrijven van natuurlijke medicijnen en genetisch materiaal. Na afloop van de show vormde zich een lange rij journalisten die daar meer over wilden weten.

Ingetogenheid bij Viktor & Rolf
Vroeger waren het Viktor & Rolf die shows met grote thema’s gaven. Maar sinds ze ook weer haute-coutureshows geven (zij begonnen net als Van Herpen ooit ook in Parijs met haute couture en schakelden na een aantal seizoenen over op prêt-à-porter; het voordeel van haute couture voor een beginnend ontwerper is dat er geen productiedruk is) zijn hun prêt-à-porterpresentaties rustiger.

Dit keer was de catwalk veranderd in een straat, de ingang van de catwalk was versierd met een abstract motief: een highway to hell, ook de titel van het nummer dat Joan as police woman live zong. Grijze, gedrapeerde, asymmetrische kledingstukken met de meditatieve sfeer van hun couturecollectie voor najaar 2013 en de vormen van balletrokjes uit hun couturecollectie voor voorjaar 2014 hun werden afgewisseld met jurken en tops met trompe l’oeils van kraagjes, beha’s, zakjes en gebreide kabels en jassen en jurken met verticaal geplaatste kabels die een beeldrijm vormden met de strepen op de ‘straat’. De kleren van Viktor en Rolf konden nog wel eens schreeuwerig worden, maar in deze collectie zat een verfrissende zachtheid en ingetogenheid.

Bij Chloé liet Clare Waight Keller een collectie zien die aanmerkelijk frivoler en speelser was dan haar vorige voor het huis: tere gefessineerde jurkjes, culottes (korte broeken) met ruime tops, effen jassen met grote kragen en een paar bontjassen die waren bedrukt met een panterdessin. Sommige jassen en jurken waren gemaakt van aaibare ‘3d-stoffen’ of helemaal bezet met goudkleurige geometrische decoraties.

Branquinho is helemaal terug
In de jaren negentig was de Belgische Veronique Branquinho een van de grote namen in de modewereld. In 2009 stopte ze met haar bedrijf, sinds 2012 is ze terug. Haar najaarscollectie is de sterkste en begerenswaardigste die ze maakte sinds haar comeback, en ook de collectie die het meest terugverwijst naar haar oude stijl. Coole driedelige pakken in grijze of schots geruite wol of een klassieke krijstreep, plissérokken van iriserende stof (gedragen met jasjes en gilets en soms een broek, of truien met ingebreide krijtstrepen of Schotse ruiten), montycoats en stoere kruisingen tussen overhemden en jassen; kleren die je meteen aan zou willen trekken en jaren niet meer uitdoen.

Brutaal Acne

Aantrekkelijk – het begrip is hier bijna een woordspeling– was ook de collectie van Acne die, atypisch voor een najaarscollectie, was gebaseerd op de zee. ‘surfshorts’ van leer en/of met een psychedelisch dessin, als handdoeken omgeslagen shawls, (mouwloze) anoraks, weer van leer met soms een wild dessin erop, asymmetrische trui-jurken waarin ook weer die vorm van een omgeslagen handdoeken terugkwam, kledingstukken die het midden hielden tussen een overhemdjurk en een jas. Alles brutaal, groot en uitgesproken van vorm, maar nooit vormeloos.

Kenzo geïnspireerd door David Lynch
Kenzo is een merk dat er trots op is dat het een jeugdig publiek trekt; de gemiddelde koper is 35 jaar, en dat is jong voor een designermodeklant. Dat heeft het deels te danken aan de immens populaire sweaters met tijgers en logo’s. Maar ook de andere kleding van het huis is vrolijk, uitgesproken en relatief betaalbaar. Bij de mannenshow, afgelopen januari werden truien over pakken gedragen. Ook bij de presentatie van de vrouwencollectie kwam zo’n grapje terug: over een broekpak werd een wijde rok gedragen, waar het jasje in was gestopt.

De collectie was geïnspireerd door David Lynch, die ook verantwoordelijk was voor de muziek en de angstaanjagende witte kop met wijd opengesperde mond die aan het begin van de catwalk stond. Toch werd de collectie nergens echt duister; de prints waren weliswaar vrij donker van sfeer, maar doordat ze door elkaar werden gemixt – denk gedessineerde rok over gedessineerde broek met gedessineerd bustier over mouwloos coltruitje – was het effect vooral opgewekt. Net als bij veel andere merken sprongen ook bij Kenzo de jassen eruit: comfortabele, wijde exemplaren met dessins in neontinten.

Fotografie: Peter Stigter (teampeterstigter.com)

Iris van Herpen

Viktor & Rolf

Chloé

Veronique Branquinho

Acne studios

Kenzo

    • Milou van Rossum