Pilaren als de pen waarmee Anne haar dagboek schreef

Het lijkt wel of een grote luifel betekent: ‘dit is een cultuurgebouw’. In Amsterdam kregen het Muziekgebouw aan het IJ (2005), de nieuwe bibliotheek (2007) en de uitbreiding van het Stedelijk Museum (2012), allemaal flinke tot kolossale luifels. Nu heeft ook het bijna voltooide Theater Amsterdam er een. De luifel van het nieuwe theater in de houthavens, gebouwd voor de voorstelling Anne rust op dunne kolommen die op de grond in een punt eindigen. Architect Dick Venneman verwijst ermee naar het potlood waarmee Anne Frank haar dagboek schreef.

De luifel en de kolommen zijn de enige theatrale aspecten van het exterieur. Het gebouw, dat een verbijsterend korte bouwtijd van ruim een half jaar kent, is voornamelijk gemaakt van geprefabriceerde delen en heeft een industrieel karakter.

De opzet is simpel. Het bestaat uit een glazen doos met daarachter een grote hal van 60 bij 70 meter, die is bekleed met zwarte platen van ribbelstaal. In het glazen deel zitten de foyer met een fijne hoge vide, en daarboven etages voor het restaurant, artiestenruimtes en een lounge. Met vloeren van eikenhout, tapijten en een keur aan meubels van Eames en Mies van der Rohe, heeft de glazen voorbouw een ‘warme’ inrichting gekregen.

De hal is een onorthodoxe theaterzaal zonder toneeltoren. Middenin de hal staat een tribune met 1.100 plaatsen, waaromheen dubbele rails in een cirkel lopen. Die opstelling doet vermoeden dat Anne een soortgelijke opzet krijgt als Soldaat van Oranje met draaiende decors en projectieschermen. Maar dat blijft tot de première op 8 mei geheim.

    • Bernard Hulsman