Een paksoi wassen krijgt iets unheimisch

Zien Docu

2doc: Welcome to Fukushima

Ned2, 23.05-00.10

Yumiko Nunokawa wast een verse paksoi onder de kraan voor de avondmaaltijd. Het is een onschuldig beeld, maar in de documentaire Welcome to Fukushima krijgt elke handeling een unheimische lading. Straling kun je niet zien. Dus moet je hem verbeelden, met sombere muziek of door in te zoomen op de bomen, de aarde en de zee.

De film volgt inwoners van Minamisoma, twintig kilometer van de kerncentrale die door de tsunami in maart 2011 zwaar beschadigd raakte. Sindsdien worstelt iedereen met dezelfde vragen: blijven of weggaan? Terugkomen of niet? En als je dan terugkomt, mogen je kinderen dan buitenspelen? Seiko Kowata is vertrokken. „We hadden zelfs geen eetstokjes meer.” Ze vertrouwt de overheid niet: waarom stimuleert die terugkeer terwijl het besmettingsgevaar groot is? Haar jonge dochter heeft sinds de tsunami angstaanvallen en deed een zelfmoordpoging.

Nunokawa, moeder van twee zoons, koos voor blijven. Ze werkt in de bloemenwinkel, waar ze vooral veel grafstukken verkoopt. Tot op een dag iemand een bloemetje voor haar moeders verjaardag wil en ze bedenkt: „Ik moet ook voor de levenden werken.”