De Stones staan eindelijk op Pinkpop. Wat kunnen we ervan verwachten?

Na veertig jaar staan de Rolling Stones op Pinkpop. De band die zo veel invloed heeft gehad op de muzikanten in de line-up van het festival, komt nu eindelijk zelf. Tijd voor een recensieoverzicht van recente liveoptredens.

Mick Jagger in 2003 tijdens een concert in de Kuip in Rotterdam. Foto ANP / Jasper Juinen

Na ruim veertig jaar staan de Rolling Stones eindelijk op Pinkpop. De Britse rockers hebben zo veel invloed gehad op de muziek, dat niet te zeggen is hoe het festival in Landgraaf - of welk festival dan ook- er zonder de Stones had uitgezien. Maar komen ze niet wat laat, nu ze de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd zijn? Tijd voor een recensieoverzicht van recente liveoptredens.

Nijmegen 2007: overwegend overweldigend

Te beginnen met het concert in 2007 in het Goffertpark te Nijmegen. Met nummers als Brown Sugar en het eerbetoon aan James Browns I’ll Go Crazy bewezen de Stones definitief “dat ze nog even jeugdig en overweldigend als op hun vijftigste” waren, schreef muziekjournalist Frank Provoost in NRC Handelsblad.

Fans van de Rolling Stones moesten de regen trotseren, want er waren die dag (8 juni 2007) nogal wat onweers- en regenbuien. Het concert maakte deel uit van de Europese tour A Bigger Bang. Foto ANP / Vincent Jannink

Maar niet alles ging even goed. Zo mislukte Paint it Black volgens Provoost “jammerlijk”.

Na een overweldigend begin, waarbij Jagger als een dolle rondsprong en -sprintte, leek de vermoeidheid toe te slaan met een overdaad aan trage – en nieuwe – nummers.

Stones-kenner en OOR-redacteur Willem Bemboom vond het concert in Nijmegen weinig indrukwekkend. Mede door het weer en de slordig spelende Stones, was het eerder “een bedroevende ervaring”, zei hij vorig jaar tegen NRC.

Vijf jaar later…

In september 2012 stonden de Rolling Stones in het Barclays Center in Brooklyn, New York. Een paar jaartjes ouder, maar daarom volgens de Hollywood Reporter niet minder potent. Iedereen deed wat hij moest doen, oordeelde het entertainmentblad. “Ze klonken absoluut fantastisch.” Mick Jagger had nog steeds kracht in zijn stem, Keith Richards en Ron Wood deden nog steeds hun ding op de gitaar en het drummen van Charlie Watts bleef een “wonder van nauwkeurigheid en precisie”.

Dat niet alles even goed ging, werd de oude rockers vergeven.

Scoff all you want. Call them old, call them a nostalgia act. The fact of the matter is the Rolling Stones still deliver a more exciting live show a half-century into their career than any other band around.

2013: een primeur en een klassieker

Vorig jaar blikten de Stones terug en kwamen ze met een primeur. Na 44 jaar traden ze weer op in het Londense Hyde Park en voor de eerste keer stonden ze op het Britse megafestival Glastonbury.

De setlist op het festival bestond uit twintig nummers, waaronder een speciale versie van Factory Girl. Voor de gelegenheid had Jagger het lied omgebouwd tot Glastonbury Girl. Tot groot genoegen van de toegestroomde fans.

)

The Guardian was lovend en bekroonde het concert met vijf sterren (ook muziekblad NME was positief). Vooral het laatste deel was volgens de krant “verbluffend”.

You Can’t Always Get What You Want, with its soaring choir, is hugely moving, an anthem to acceptance which draws celebration from resignation. A raucous, extended Satisfaction sounds like one of rock music’s holy relics. It drives home the realisation that the most patiently pursued headliners in Glastonbury’s history have finally made it, and they’re right here in front of us, and they’re very, very good.

Hyde Park en verder

Over het optreden in Hyde Park waren de recensenten eveneens positief. De sfeer in het Londense park was misschien niet vergelijkbaar met die tijdens het concert in 1969, maar er waren volgens de Daily Mail wel overeenkomsten.

Not least in the form of Mick Jagger, who opted for a white smock, as he appeared on stage at the London venue, some 44 years after he wore his famous billowing white blouse, during the landmark concert at the end of the sixties.

Een vijfsterrenoptreden, vond de Daily Mirror.

A near-immaculate set that not just recreated the Glastonbury crowd-pleasing histrionics, but arguably surpassed them.

Ook de concerten in Japan en Abu Dhabi van de afgelopen maanden zijn overwegend goed ontvangen. Uit de recensies blijkt dat de Stones genoeg klassiekers spelen en soms het publiek laten meestemmen over welk nummer uit de oude doos moet wordt gehaald. Niet alles gaat foutloos. En ze geven zichzelf en elkaar de gelegenheid om hun kunsten te tonen, met een wat meer bluesy en wellicht minder algemeen toegankelijk resultaat.

Overigens niet alleen positieve verhalen. Op een promofilmpje voor hun nieuwe wereldtournee kreeg de band vorig jaar nog veel kritiek.

)
Muziekredacteur Jan Vollaard zei toen niet op te kijken van het filmpje.

“De Stones zijn definitief voorbij hun uiterste verkoopdatum. Ze klinken niet slechter of beter dan de laatste keer dat ik ze in Nederland zag.”

    • Laura Klompenhouwer