Actrice Fania Sorel zorgt in ‘Bossen’ voor roerend, waarachtig slotakkoord

Een vrouw met een tumor moet kiezen tussen haar eigen levenskansen en die van haar ongeboren baby. Ze kiest de baby. Achteraf verwijt het kind, Loup geheten, haar dat ze niet zozeer haar leven als wel haar verdriet heeft doorgegeven.

In de voorstelling Bossen van het Ro Theater gaat het over bloedbanden en de verschillende manieren waarop ouders hun kinderen in de steek laten. Het stuk is het derde deel van een vierluik over identiteit en afkomst, geschreven door de Libanese Canadees Wajda Mouawad en bij het Ro opgevoerd door regisseur Alize Zandwijk.

Een vreemd bot in het hoofd van haar moeder brengt Loup ertoe om met een paleontoloog te speuren naar haar voorouders. Dat leidt tot een wijdlopige en ingewikkelde familiegeschiedenis, waarbij de voorstelling door de tijd springt.

Veel van die geschiedenis wordt niet gespeeld, maar in verhalende vorm opgediend. De personages komen dichterbij als het verhaal belandt bij de utopische autarkie van voorvader Albert Keller, die begin twintigste eeuw met zijn gezin een zelf gecreëerde dierentuin in de bossen bestiert. Deze dromer, die zijn kapitalistische vader vervloekte, terroriseert zijn naasten en zo ontvouwt zich een koud universum waarin wreedheden, bedrog, seksuele aberraties en egoïsme de overhand hebben.

Daar staat de opofferingsgezindheid en vriendschap van een latere generatie tegenover – tegen een achtergrond van nieuwe wreedheden in de Tweede Wereldoorlog. De heftige emoties en barokke taal van Mouawad laat Zandwijk nog eens flink aanzetten door haar acteurs – ook al kunnen ze daar niet allemaal even goed mee overweg.

Vooral actrice Fania Sorel, die als Loup de puzzelstukjes van haar familiegeschiedenis op orde probeert te krijgen, slaagt erin de wisselingen van haar gemoed waarachtig te spelen. Zo zorgt Sorel voor een roerend slotakkoord.

    • Ron Rijghard