Vaarwel spare ribs, vaarwel buitenwereld

Politicus Frank Underwood neemt afscheid van zijn laatste restje menselijkheid.

Vicepresident Frank Underwood (Kevin Spacey) luncht in Freddy’s BBQ Joint. Foto Netflix

‘Je was een goede klant, meer niet.’ Weinig mensen zijn in staat om politicus Frank Underwood te kwetsen. Toch is er in Netflix-serie House of Cards iemand die dat wel kan: Freddy, de man die Underwood zijn spareribs serveert in Freddy’s BBQ Joint.

In het tweede seizoen van de Amerikaanse politieke dramaserie, gebaseerd op de gelijknamige Britse BBC-serie uit 1990, moet Underwood (Kevin Spacey) afstand nemen van zijn zwarte vriend, die een crimineel verleden blijkt te hebben. Underwood heeft zich inmiddels vanuit het Huis van Afgevaardigden opgewerkt tot vicepresident en hij kan zich geen mediaschandalen veroorloven.

Zou het de vicepresident om de vriend gaan of om de ribs? Als hij na zijn afscheidsbezoek in zijn SUV gelaten terugrijdt uit de achterbuurt waar Freddy woont, lijkt het dat laatste te zijn. Zeker als Underwood zich ook nog naar de camera wendt en constateert: „Ben ik hypocriet? Dat kan je wel denken. De weg naar de macht is geplaveid met huichelarij en gewonden. Je mag er nooit spijt van hebben.”

Tja. Als er nog iets menselijks te vinden was in Frank Underwood, dan was het zijn liefde voor spareribs. De uitgebreide lunches in Freddy’s BBQ Joint waren de spaarzame momenten waarop Spacey politicus af was. Hij kon even mens zijn, een man die houdt van een goed stuk vlees en een gesprek zonder bijbedoelingen of verborgen agenda’s. Dat verklaart waarom de berekenende politicus onverwacht de moeite neemt om Freddy, na jaren vriendschap, voor het eerst in zijn huis op te zoeken om hem de jobstijding te brengen. Freddy was voor Frank het laatste contact met de gewone man. Met het afscheid van Freddy sluit hij de buitenwereld voorgoed buiten.

Wat rest is de politiek. En zijn verbond met echtgenote Claire (Robin Wright), de charmante queen of minimalism die eveneens hard moet knokken om de schandalen van zich af te slaan. Gaat het ze lukken en zal Underwood het hoogste ambt bereiken? Wie het wil weten, moet tot het einde van dit seizoen blijven kijken en zich door het wat voortkabbelende begin heen bijten. Want eigenlijk raakt dit seizoen – met cyberspionage, corruptie in China, een dreigende oorlog met Japan en seks met een voorleesfetisjist – pas halverwege echt op gang.

Net als in het vorige seizoen wordt langzamerhand duidelijk hoe ingenieus het echtpaar Underwood iedereen om zich heen bespeelt. Het is hun onderkoelde spel, in combinatie met de zorgvuldig uitgedokterde verhaallijnen, waar House of Cards zijn succes aan dankt. En het feit dat de serie, net als het meer idealistische The West Wing, inzicht geeft in hoe het machtsspel in Washington DC wordt gespeeld.

Maar zelfs dat verklaart nog niet alles. Want wat is het geheim van de Underwoods? Hoe kunnen ze samenblijven terwijl ze alles en iedereen om zich heen kapot maken? Hun geweten moet toch af en toe knagen? Het zijn vragen die ook in dit tweede seizoen blijven boeien. Want ook al lijkt hun relatie emotieloos, deze is een stuk steviger dan bijvoorbeeld die van de president en de first lady. Wellicht vormt juist het meedogenloze samenspel om de macht de basis voor hun huwelijk. Niet voor niets antwoordt Underwood op Freddy’s vraag hoe het met Claire en de mediaschandalen gaat: „Ze slaat zich er wel doorheen. Claire heeft een harnas van drie lagen om zich heen”'. Hij is duidelijk trots op zijn keiharde vrouw. En Claire? Zij weet dat haar man slechts naar haar luistert. Hun verbond komt het beste tot uiting in het sigaretje dat ze met elkaar delen, in de avond, bij het raam. Althans, als er van Claire gerookt mag worden.

    • Rosan Hollak