Schieten boven Kiev maakt hongerig

Een dejeuner sur l’herbe om nooit te vergeten. De herinnering eraan komt terug met ieder nieuwsbulletin waarin Oekraïense militairen oog in oog staan met Russische tegenstanders. Zeker tien jaar terug had de Oekraïense krijgsmacht een methode gevonden om geld te verdienen: een ‘militair avonturenprogram’ voor bemiddelde toeristen. En ze wilden best een sneak preview geven, maar dan moest ik me wel op het beboste Desna-oefenterrein, ten noorden van Kiev, melden. Op een grote open plek hadden ze voor de schietgrage journalist klaargelegd: een Makarov-pistool, een heuse AK-47, een Dragoenov-sluipschuttergeweer en een licht machinegeweer. En onbeperkt magazijnen. Hier zijn de oordoppen en daar is de schietschijf.

Schieten maakt hongerig. Dus reden we in jeeps naar een idyllische plek in het bos waar op meters schragen met vers geplukte dennentakken een lunch stond uitgestald. Soepen, salades, spiesjes, ingemaakte paddenstoelen, pelmeni-deegkussentjes, kleine gebraden vogeltjes, ingelegde en gerookte vissen. En bronwatertjes, gekoeld bier, Champanskoye en wijn van de Krim.

Maar, eerst moest er worden getoast. Met wodka. Op ons, op hun, op ons allemaal, op ieder afzonderlijk, op de mannen, op de vrouwen en op de eeuwige vriendschapsbanden tussen de Nederlandse pers en de Oekraïense strijdkrachten.

Uit de wodkamist van de herinnering, waarin ook nog een colonne pantservoertuigen voorbij denderde, herinner ik me dat een potente aardappelsalade me weer ietsjes bij positieven bracht.

Kook de geschilde aardappels en de wortels tot ze gaar zijn. Kook de eieren hard en pel ze. Hak de aardappels en wortels in kleine, doperwtgrote stukjes. Prak de eieren fijn. Snijd de beenham in fijne brokjes, net als de augurken en de bosuitjes.

Meng dit alles in een grote schaal met de gehakte dille en een paar lepels mayo en crème fraîche, naar voorkeur van smaak en smeuïgheid.

    • Menno Steketee