Opinie

    • Hans Beerekamp

Liever SBS-exploitatie dan die van de VARA

Eva van de Wijdeven inCelblok H (SBS6).

SBS6 boekt enig succes in de strijd tegen de tanende kijkcijfers met twee series over met elkaar opgesloten, getatoeëerde rauwdouwers. Zeker, Utopia is reality en Celblok H fictie, maar telkens als ik een aflevering van Utopia zie, struikel ik over het ingefluisterde drama.

Eén belofte is John de Mol niet nagekomen: de bewoners van het van de buitenwereld afgesloten nieuwe universum zouden van een ander kaliber zijn dan de kandidaten in Big Brother of De Gouden Kooi. Maar ik zie weinig verschil: dezelfde macho’s en drama queens, die ruziën om niks en overwegend verveeld rondhangen. Belangrijk item in de aflevering van gisteren was de vraag of het realistisch is om van deze mensen acht uur werk per dag te vragen. Verder zien we de vertrouwde pesterijen, psychologische gesprekken aan de keukentafel en natuurlijk het nodige gefriemel aan elkaar onder de douche.

Ook Celblok H volgt keiharde genrewetten. Creatief producent Pollo de Pimentel moet talloze films over vrouwengevangenissen bekeken hebben, liefst een beetje gruizig en hypocriet. Dit is een minder gezellig wereldje dan dat van verre voorganger Vrouwenvleugel (RTL4).

We begonnen de serie vorige week natuurlijk met de entree van een niet tot de criminele wereld behorende nieuweling (Isa Hoes), die daar alleen maar belandde omdat ze haar eer verdedigde tegenover een bruut. Ze treft binnen de muren twee strijdende partijen, die de feut meteen spitsroeden laten lopen. Het ene kamp wordt aangevoerd door een onvervalste butch, de lesbische spierbundel in wit T-shirt Freddy (Eva van de Wijdeven). Het andere kamp is de bitch van een oudere, minzame moordenares (Inge Ipenburg), die bij terugkeer uit de isoleercel meteen weer haar macht wil laten doen gelden. En dan is er de hardvochtige directrice (Daphne Bunskoek), die de vuilste trucs uithaalt om niet met zich te laten sollen. De cliffhanger is een rel, die eindigt met bloedvergieten: Daphne ligt dood op de tegelvloer met een mes in haar donder en de nieuweling krijgt uiteraard de schuld.

In de tweede aflevering, gisteravond, verplaatst de machtsstrijd zich naar de gevangenisleiding. Als winnares komt de softe therapeut Erika Simons (Marieke van Leeuwen) uit de stofwolken verrezen, tot overmaat van ramp chantabel als parttime minnares van Freddy.

Heel erg goed is het allemaal niet gedaan, maar ik heb wel plezier in deze voor Nederlandse begrippen ongewoon harde en een exploitatiefilm benaderende serie. Op de een of andere manier komt dit soort drama me oprechter voor dan de veel duurdere, op ware gebeurtenissen gebaseerde nieuwe dramaseries van de publieke omroep, Johan (VPRO) en De Deal (VARA), over een journalistieke infiltrant bij de populistische Vrijheidspartij van André Wouters (Jacob Derwig). De verleidingskunsten van journaliste (Carolien Spoor) en de reconstructie van de zwembadaffaire tijdens de WK Voetbal 1974 zijn ook exploitatie, maar dan vermomd aks politiek correcte geschiedschrijving. Doe me dan maar een hanengevecht tussen geketende vrouwen met een hart van goud.

    • Hans Beerekamp