Had erger voorkomen kunnen worden?

Na de klap probeerde Strootman het nog een paar minuten. Het komt vaker voor: sporters die nog denken verder te kunnen.

Had Kevin Strootman er na het eerste ‘trauma’ in de wedstrijd tegen Napoli afgelopen zondag niet meteen uit gemoeten? In wat voor buitenstaanders, inclusief specialisten, een hypothetische discussie is over oorzaak en gevolg, blijft de meest prangende vraag na de diagnose van gistermiddag: hadden Strootman en AS Roma erger kunnen voorkomen?

Eén ding is duidelijk voor Cees-Rein van den Hoogenband: natuurlijk was het beter geweest meteen de strijd te staken. „Wat ik ervan begrijp, is dat hier sprake is van de unhappy triade: een gescheurde mediale band, schade aan de meniscus en gescheurde kruisband. Daarbij kun je vrijwel meteen vaststellen dat het gewricht instabiel is”, zegt de voormalig clubarts van PSV.

Hij heeft de beelden niet gezien, maar vermoedt dat de kruisband al direct scheurde bij de eerste dreun in het duel met Napoli-speler Berim Dzemaili. Bij een scheuring van de kruisband is het „vrijwel altijd alles of niets”. Ofwel: een beetje scheuren, en daarna pas helemaal, dat lijkt hem sterk.

Ook orthopedisch chirurg Cor van der Hart vindt dat de botsing en de harde landing in de zevende minuut van de wedstrijd reden hadden moeten zijn Strootman meteen af te voeren. „Daar hoef je geen kniespecialist voor te zijn. Als je op de beelden de reactie van Strootman ziet op het moment dat hij gaat vallen, dan weet je dat het letsel is waarbij je zo snel mogelijk diagnostiek moet hebben”, zei hij tegen de NOS. „Dan stuur je zo’n speler, wat mij betreft, niet meer het veld in.”

Maar in hoeverre er verwijtbaar gehandeld is door AS Roma of Strootman zelf, laten de specialisten op afstand in het midden. Els van den Eede, sportarts in de Sint Maartenskliniek in Boxmeer, pleit in ieder geval de speler vrij. „Als je nog denkt te kunnen voetballen, was het blijkbaar nog niet ernstig. Dan is het geen gekke gedachte om weer het veld in te gaan. Vooral in de topsport niet.”

Tussen het moment dat Strootman het nog even probeert en kort daarna (weer) ineenkrimpt van de pijn, lijkt er geen sprake van een nieuw ‘zwikmoment’ geweest te zijn. Toch lijkt het Van den Eede juist onwaarschijnlijk dat Strootman al bij de eerste klap de kruisband heeft afgescheurd. „Hooguit heeft de meniscus toen een tik opgelopen. Wanneer je je kruisband hebt afgescheurd, is het over en uit. Dan zie ik geen mogelijkheden dat je nog kunt lopen, laat staan rennen. Denk je nog wel te kunnen spelen, dan zijn de banden waarschijnlijk nog niet gescheurd.”

Toch zijn er gevallen bekend van spelers die nog lang doorspeelden met – achteraf geconstateerd – een gescheurde kruisband. Van den Hoogenband wijst op het geval van PSV’ er Luciano Narsingh, die zijn voorste kruisband scheurde in de wedstrijd tegen NAC, eind 2012. „Die kreeg voor rust een tik, en maakte daarna zelfs nog een doelpunt.” Hij speelde nog tot de 77ste minuut door. De diagnose van een gescheurde kruisband werd pas na een korte vakantie gesteld.

Elk geval is er één op zich en daar komt bij dat adrenaline nog een rol speelt, zegt Van den Hoogenband, nu chef-arts van sportkoepel NOC*NSF. „In het heetst van de strijd is de pijnbeleving anders, en opgeven doet een topsporter niet graag.”