Zo zo, wat een baasje

Richard Kilty won in Polen verrassend de indoortitel op de 60 meter De Britse sprinter onderbrak zijn loopbaan en komt van ver

Wat vooral opvalt aan Richard Kilty: hij is blank. Vrij ongewoon voor een sprintkampioen. Maar na zijn verrassende indoortitel op de 60 meter deed de Brit in expressiviteit allerminst onder voor zijn donkere collega-kampioenen. Kilty ontplofte van vreugde, ramde met de vuist op zijn borst en schreeuwde dat hij, hij alleen the champion is. Usain Bolt had hem niet kunnen overtreffen.

Een baasje, die Kilty. Dat maakte hij na de finale wel duidelijk. Maar hij had recht van spreken. Want de 24-jarige Brit met zijn kortgeschoren kop liet een staaltje sprinten zien waar kenners bewonderend over spraken. Tijdens de trainingen in Sopot was Wigert Thunnissen al opgevallen hoe scherp Kilty was. Die kon weleens voor een verrassing zorgen, dacht de Nederlandse sprintcoach.

Thunnissen was dan ook niet verrast dat Kilty wereldkampioen werd. „Hij was zo gespitst, zo sterk, zo gretig en in de finale zo effectief dat elke pas raak was. Ik heb genoten van zijn race. En die 7.49 seconden is geen misselijke tijd, hè. Een mooie kampioen.” De discussie over het vermeende fysiologische voordeel van donkere sprinters is aan Thunnissen niet besteed. „Of het nu aan de lichaamsbouw of de spiervezels ligt, nooit is wetenschappelijk het bewijs geleverd. En je ziet het: Kilty kan ook wereldkampioen worden.”

Misschien is het wel zijn achtergrond die Kilty omhoog heeft gestuwd. Want de sprinter uit Middlesbrough heeft de wereldtitel bepaald niet cadeau gekregen. Kilty heeft de bodem van het bestaan als topsporter gezien. Hij is opgestaan, omhoog geklauterd, heeft zich mentaal vermand en keihard gewerkt om het niveau te bereiken waarop hij naar eigen zeggen thuishoort. Als beginnend sprinter zei Kilty tegen zijn vader dat hij wereldkampioen wilde worden. Maar hij was toen de enige die daarin geloofde.

Niet op Spelen in Londen

Kilty zag zichzelf al schitteren op de Spelen in Londen. Maar hij werd niet geselecteerd voor de 200 meter, ook al zat hij bij de A-selectie. Ziekte tijdens de olympische selectiewedstrijden had hem teruggeworpen. De sprinter neemt het Charles van Commenée, destijds hoofdcoach van de Britse atletiekploeg, nog altijd kwalijk dat hij die verzachtende omstandigheid niet heeft meegewogen. En dat liet hij via Twitter weten ook.

Kilty zag na de Spelen een vervolg van zijn loopbaan als atleet niet zitten en besloot te stoppen. Hij kreeg echter het burgerleven maar niet onder de knie. Zware depressies duwden hem naar de rauwe kant van het bestaan. Kilty werd er op een goed moment door de politie van beschuldigd iemand met een honkbalknuppel te hebben bewerkt. Ten onrechte leerde nader onderzoek, waarna de aanklacht werd ingetrokken.

Zo kon het niet langer

Het werd 2013 en Kilty bedacht dat het leven zo niet kon doorgaan en stoppen op je 22ste toch wel wat vroeg is. Doorgaan maar weer. Maar hoe? Hij had geen coach en geen geld. Met zijn tijdelijk vertrek uit de sport had Kilty ook zijn bijdrage verspeeld van de Lottery, het Britse steunfonds voor olympische sporters. Op kosten van zijn vader begon hij aan een rentree. Anoniem werkte hij zijn trainingsprogramma af.

Langzaam maar zeker voelde Kilty de atleet in hem terugkeren. Zijn grootste persoonlijke overwinning was de selectie voor de estafetteploeg voor de WK, afgelopen zomer. Hij werd weliswaar alleen in de serie opgesteld, maar dat deerde hem niet. Kilty was terug in de wereld waar hij thuishoort. Met als grootste beloning zijn rentree in de nationale selectie met een permanent verblijf in het nationale sportcentrum.

Dat moment was de ommekeer. Want terug in de boezem van de Britse sprinttop had hij weer een inkomen uit het Lottery-fonds. Maar belangrijker: Kilty kwam onder de hoede van Rana Reider, de Amerikaanse succescoach die na de Spelen in Londen naar Groot-Brittannië was gehaald. Dat werkte bij Kilty, die ontvankelijk is voor Reiders aanpak en zich in een half jaar liet boetseren tot een topsprinter. Het werk van Reider moest alleen nog vertaald worden in prestaties.

Dat gebeurde afgelopen weekend in Sopot, waar Kilty demonstreerde dat hij met dat pezige lichaam een hoge snelheid kan genereren. Veel topsprinters ontbraken, maar dat zal Kilty een zorg zijn. Wie er niet is, telt niet mee, redeneert hij. En een titel is een titel.

De trotse Brit wilde dat wel even gezegd hebben. Hoewel hij verklaarde zijn rancuneuze periode te hebben afgesloten, spuwde hij tijdens de persconferentie nog even zijn gal. „Ik ga niet alsnog natrapen, want ik ben mijn teleurstelling van 2012 voorbij. Maar deze titel bewijst het ongelijk van degenen die mij niet voor de Spelen hebben geselecteerd.” Om er trots aan toe te voegen: „Nu kunnen ze niet langer om me heen.”

    • Henk Stouwdam