Waarom Guido Weijers geen première aandurft

Guido Weijers toert al het hele seizoen door het land met zijn nieuwe programma V. Werd het niet eens tijd voor een recensie? Op die vraag liet zijn kantoor weten dat er geen première zou komen. Mijn verzoek om alsnog langs te mogen komen voor een recensie werd afgewezen.

Volgens zijn kantoor was het een beslissing van Weijers zelf om geen première te doen, omdat hij de druk wil ontlopen die een première met zich meebrengt. Dat iemand nog een recensie zou schrijven, vond men niet nodig, omdat Weijers nog maar drie maanden speelt en de voorstelling toch overal is uitverkocht.

Dat wekt verbazing. Een première is een feestelijke momentopname, waarmee de artiest zegt: de voorstelling is af, dit is het geworden, kom kijken. De druk die dat met zich meebrengt, komt vooral van critici die komen om het werk te beoordelen. Geen artiest is verplicht pers uit te nodigen, maar het is een gewaardeerde traditie: de krantenlezer wordt geïnformeerd, de artiest krijgt publiciteit.

Waar is Guido Weijers zo benauwd voor? Daar is wel iets over te zeggen. Ondanks het bordje uitverkocht was er in de Stadsgehoorzaal in Vlaardingen afgelopen donderdag nog wel een kaartje op rij 16 te koop.

In V laat Weijers zien dat hij zijn publiek weet te bespelen. Hij plaatst zijn grappen met veel souplesse. Maar echt geestig wordt het nooit, daarvoor bestaat zijn set uit te veel gemakzuchtige grollen en vlakke betoogjes – zoals uitleggen hoe dom iemand is die twee keer onbeperkt spareribs bestelt. V is opgebouwd rond de vraag welke vijf mensen je te eten zou vragen als je uit iedereen ter wereld kon kiezen, dood of levend. Het geeft Weijers de gelegenheid levenswijsheden van grootheden te citeren. Ze staan in deze show op zichzelf.

Maar na de pauze geeft hij V een ingenieuze wending. Vooraf aan de show heeft een door hem gespeeld morsig mannetje vanaf een videoscherm het publiek verzocht om de telefoons uit te zetten. Die staat na de pauze plots op het podium. En deze hevig stotterende Gerrie behandelt dezelfde stellingen en onderwerpen als Guido, maar dan met tegenovergestelde opvattingen.

Het idee is sterker dan de uitvoering. Guido is voor aspartaam, Gerrie voor suiker. Maar fletse stukjes van voor de pauze krijgen toch een nieuw licht. Voor een pleaser als Weijers getuigt het ook van lef om zo’n publiekonvriendelijke stotterrol op zich te nemen. Maar helaas: Weijers bijt niet door. De mogelijkheden die hij voor zichzelf creëert, draait hij na twintig minuten de nek om. Gerrie gaat af, Guido verschijnt weer om het programma keurig af te werken. Weijers zou meer moeten durven. Op elk onderdeel van zijn vak.

    • Ron Rijghard