Ja, houd de stad open voor Roemeen en Pool

Arbeidsmigranten verdringen geen banen, ze zorgen juist voor economische groei, menenSalima Belhaj en Suardus Ebbinge.

In een tijd waarin de werkloosheid blijft stijgen, gaan de gemeenteraadsverkiezingen voor een belangrijk deel over de economie. Zeker ook in Rotterdam, waar in het verkiezingsgeweld een populistisch en protectionistisch betoog de boventoon voert, dat een oplossing ziet in het dichtgooien van de stad en daarmee het afgrendelen van de Rotterdamse economie.

De feiten laten zien dat Rotterdam juist sterker wordt door een tolerante houding en een open economie. Joost Eerdmans en Hamit Karakus willen na 19 maart een hek om Rotterdam, met een strenge poortwachter. Ze willen de toestroom van Roemeense en Bulgaarse werknemers een halt toeroepen.

Leefbaar-voorman Eerdmans wil een quotum van 1.000 Oost-Europese arbeidsmigranten. Karakus, lijsttrekker van de PvdA Rotterdam, probeert met zijn beleid arbeidsmigranten te frustreren door de verstrekking van Burgerservicenummers te vertragen en riep in 2012 al op tot een migratiestop, onder de noemer ‘adempauze’. Ook burgemeester Aboutaleb waarschuwde voor de dramatische gevolgen die ‘de migrantengolf’ voor Rotterdam zal hebben.

Het is kwalijk dat deze politici meegaan op de stroom van simpele veronderstellingen uit de kroeg. Ze helpen mee aan het beeld dat onze economie en arbeidsmarkt een stoelendans zijn waar het aantal stoelen hetzelfde blijft maar het aantal deelnemers al maar toeneemt.

Niets is minder waar. Arbeidsmigratie is niet alleen goed voor de economie, het is zelfs noodzakelijk voor groei. In een SEO-rapport uit 2012 werd becijferd dat een Oost-Europese arbeidsmigrant 1.800 euro meer oplevert dan hij of zij kost (voor de korte periode dat hij hier werkt en verblijft). Als exportland verdient Nederland haar geld grotendeels over de grens. Onze economie is sterk afhankelijk van de Europese interne markt, het vrij verkeer van werknemers is van cruciaal belang voor het Nederlandse ondernemersklimaat. Migratie zorgt voor een matigend effect op de loonstijging, waardoor prijzen dalen en werkgelegenheid stijgt. Bovendien is er geen sprake van verdringing op de arbeidsmarkt, blijkt uit dit onderzoek. Migratie is een van de manieren om de stijgende vraag naar arbeid in bepaalde sectoren te versterken. De kwaliteit van de gezondheidszorg, bijvoorbeeld, is door de vergrijzing in de toekomst alleen met hulp van migratie te waarborgen. In sectoren waar het aandeel tijdelijke migranten sterk is gegroeid, neemt het aantal binnenlandse werknemers niet af. Een open economie zorgt dus voor een minstens even grote toename van stoelen als van deelnemers in de stoelendans.

Er is geen sprake van een ‘migrantengolf’, eerder van een kleine rimpeling. Dit jaar schreven zich slechts 24 Bulgaren en 18 Roemenen in Rotterdam in. Bovendien zijn migranten uit Midden- en Oost-Europa vaak tijdelijk en veelal zonder familie tot er zich elders een andere kans aandient. Ook sociale cohesie, een ander gebruikt argument, is juist gediend bij een overheid die geen onderscheid maakt op basis van afkomst.

Juist door ten onrechte rond te bazuinen dat arbeidsmigranten op grote schaal misbruik zouden maken van sociale zekerheid wordt de sociale tegenstelling gevoed. Tenslotte zou het ‘hek’ ook moeten dienen om illegale arbeid en dito bewoning tegen te gaan. Ook dit is een kromme redenering. Degelijke registratie en toezicht op het naleven van arbeidsvoorwaarden zijn juist helemaal niet gebaat bij een wirwar van regelgeving.

Nederland en zeker Rotterdam zijn groot geworden door migratie. De open houding, tolerantie en handelsgeest hebben van Nederland het op zes na rijkste land ter wereld gemaakt en van Rotterdam de grootste haven van Europa. Het is jammer dat de populistische houding van de PvdA en Leefbaar dit fundament van Rotterdam zo sterk ondermijnt. De open houding wordt verder geweld aangedaan door tal van repressieve maatregelen en verboden waar de partijen warme pleitbezorgers van zijn: zoals het alcoholverbod, winkelkarretjesverbod en niet in de laatste plaats het ‘woonverbod voor lage inkomens’: de Rotterdamwet.

De laatstgenoemde weert al acht jaar ‘succesvol’ arme mensen uit wijken in de stad maar heeft volgens onderzoek de wijken op geen enkel vlak verbeterd. Desondanks willen de PvdA en Leefbaar de Rotterdamwet verder uitbreiden en de stad daarmee nog meer op slot gooien.

Dat de Rotterdamwet niet werkt en ze er toch mee door willen, bevestigt het failliet van hun maakbaarheidsdenken.