Grommend, hysterisch én aanstekelijk

Luisteren // Metal Behemoth The Satanist Live: 31 mei, Fortarock, Nijmegen 4

Van een wonderbaarlijke genezing van een ernstige vorm van leukemie kun je een beetje spiritueel worden. Ook een grote, stoere metalzanger als Adam ‘Nergal’ Darski, brulboei en bandleider van de Poolse band Behemoth. Maar nadat hij in 2011 na een beenmergtransplantatie van zijn bloedkanker afkwam, stonden goede goden voor een dichte deur.

De titel van Behemoths tiende album, The Satanist, geeft weinig te raden. Die heeft niemand op z’n knietjes zitten bedanken.

Muzikaal is Behemoth gelukkig minder lomp. Hun keiharde blackmetal is nog altijd geplamuurd met hysterisch gillende gitaren op nekbreeksnelheid, maar de nummers zijn slim opgebouwd. Meteen met ‘Blow your trumpets Gabriel’ laat Behemoth weten wie ook alweer de populairste blackmetalband van de laatste jaren is. Nergal opent het album grommend over de genitaliën van ‘de maagd’ en de ‘slang’ die zij voortbracht, voordat koperblazers en monsterlijke bijgeluiden de luisteraar diep een enge droom insleuren. ‘Furor Divinus’ doet denken aan de slepende metal van Dimmu Borgir, maar dan veel vuriger. ‘Ora pro nobis lucifer’ is een venijnige oorwurm, dankzij het stampende refrein, een corruptie van het Onzevader. Pas halverwege, bij het titelnummer, kun je heel even je haren terug in model brengen.

Binnen de nummers valt er gelukkig genoeg adem te happen. Want ja: The Satanist is een extreme geluidsmuur, en net als de negen voorgangers van Behemoth geen muziek die je aanzet als je schoonouders komen eten. Maar dit album is ook uitgebalanceerd, toegankelijk én aanstekelijk. Niet voor niets is de plaat in de top-40 van de Billboard 200 beland.

De dikke laag satanisme is wel wat puberaal, en nogal belegen. Maar ook hyperbolisch: meer koddig dan eng. Het hoort ook bij Behemoth en bij Nergal. Het is zijn teken van leven. Wie gunt hem dat beetje zingeving niet?