Een dichter heeft altijd een beetje verdriet

Leo Vroman in 1996 (Foto ANP)

Pas geleden overleed Leo Vroman, de Nederlandse dichter die sinds jaar en dag in Forth Worth woonde. De Texaanse journalist Tim Madigan legde Vromans laatste levensweken vast in een roerend artikel voor de Star-Telegram.

“This is probably my last year.”

Het is het eerste citaat van Leo Vroman in ‘The epic journey of Holland’s beloved poet ends in Fort Worth’ van Madigan. We schrijven eind 2013, en Madigan, sinds enige jaren een huisvriend, gaat op bezoek bij Leo Vroman en diens vrouw Tineke, met wie Leo volgens Madigan “a cinematic love affair” had.

Het is voor Madigan duidelijk wat er staat te gebeuren:

“My friend was dying, which is what often happens to people when they are 98 years old.”

Een maand ervoor was er een tumor bij Vroman geconstateerd. Het stuk gaat dan ook voor een deel over Vromans visie op de dood. Was hij verdrietig over het nakende einde?

“I’m always a little sad. Otherwise I wouldn’t write poetry.”

64 jaar eerder ging de relatie van Leo en Tineke van start. Ook  dat komt in Madigans stuk aan bod. Leo zette de eerste stap, maar Tineke sloeg de avances aanvankelijk in de wind. Totdat ze op een ochtend wakker werd en zichzelf als in droom voor zich zag met Leo aan haar zijde. Ze schreef een kort briefje:

“Okay. Let’s give it a try.”

Over hun eerste zoen schreef Vroman het gedicht Cold Rain:

Madigan beschrijft de laatste levensweken van Vroman. Er worden nog steeds gedichten toegevoegd aan het al 3000 gedichten tellende oeuvre, zo blijkt bijvoorbeeld op 30 januari:

“Every time I write one I think, ‘This is the last one,’ I’ve been doing that since, ah … 1940. I always say that’s it. Usually it isn’t, apparently. There were another 3,000. It’s ridiculous to think the same thing 3,000 times.”