Blaudzun zoekt nog met robuuste sound naar balans

Het is geen simpele opdracht die Johannes Sigmond alias Blaudzun zichzelf meegaf bij de presentatie van zijn vierde album Promises Of No Man’s Land. Zijn muziek is vol van drama, poëtische diepgang en muzikale diversiteit. De orkestrale pop van het album vraagt om een ambitieuze instrumentatie met viool, accordeon, banjo en blazers naast de gebruikelijke rockbezetting. Maar op de eerste van twee uitverkochte avonden in Tivoli kwam die ingewikkelde machinerie wat moeizaam op gang. Blaudzun is een charismatische verschijning met zijn grote hoornen bril, gitzwart haar en de karakteristieke, overslaande stem. De robuuste sound van zijn nieuwe materiaal rust op monotoon voortjakkerende ritmes en zwaar aangezette zangmelodieën. Daarbij heeft hij de neiging om het drama zwaar aan te zetten, vol met de hele band of klein houdend met niets anders dan een ukelele. Die afwisseling bracht hij bevlogen, maar het optreden miste een alles omvattende spanningsboog. Bij een wisseling van instrumenten moest de sfeer telkens opnieuw opgebouwd worden. Dat lukte prachtig bij hit Elephants en het titelnummer van de nieuwe plaat. Maar het publiek werd er niet volledig in meegesleept. Daar ligt nog een mooie opdracht voor het komende festivalseizoen.