Boekenweekgeschenk Wieringa is voorbeeldig, maar er ontbreekt iets

Tommy Wieringa heeft met zijn Boekenweekgeschenk Een mooie jonge vrouw een ‘voorbeeldige novelle’ geschreven. Maar er ontbreekt iets. Hoe levensecht de mannelijke hoofdpersoon ook is, de vrouw blijft onbegrijpelijk, schrijft NRC-boekenredacteur Arjen Fortuin. ‘Mooischrijverij’: het verwijt viel vorig haar rauw op zijn dak, verklaarde Wieringa vorige week in het interview ‘Ik wil mijn personages geen

Tommy Wieringa met het Boekenweekgeschenk tijdens de perspresentatie van de Boekenweek 2014. Foto ANP / Remko de Waal

Tommy Wieringa heeft met zijn Boekenweekgeschenk Een mooie jonge vrouw een ‘voorbeeldige novelle’ geschreven. Maar er ontbreekt iets. Hoe levensecht de mannelijke hoofdpersoon ook is, de vrouw blijft onbegrijpelijk, schrijft NRC-boekenredacteur Arjen Fortuin.

‘Mooischrijverij’: het verwijt viel vorig haar rauw op zijn dak, verklaarde Wieringa vorige week in het interview ‘Ik wil mijn personages geen loer draaien’ in NRC Boeken:

“Ik wil er eigenlijk niet over praten. Binnen twee zinnetjes werd mijn leven gereduceerd tot mooischrijverij. Maar het is niet de taal om de taal; de taal dient volledig het verhaal. Je moet er beter over nadenken voor je zoiets opschrijft en ook aanwijzen waar het ’m dan in zit.”

‘Bladerkronen schoten pijltjes prismatisch licht’

In zijn Boekenweekgeschenk schrijft Wierenga:

“Het groen had zich gesloten boven hun hoofden, door de bladerkronen schoten pijltjes prismatisch licht. Hij roeide geruisloos. Waar de roeispanen in het water verdwenen, ontstonden zijdeachtige kolkingen van zwart en zilver.”

‘Helemaal uit de lucht gegrepen was de klacht niet’, schrijft boekenredacteur Arjen Fortuin vandaag in zijn recensie van Een mooie jonge vrouw:

“Wieringa houdt van gladde, lekkere zinnen en verhalen – al had hij die Librisnominatie (en daarna de prijs) juist te danken aan zijn meest hoekige boek van de laatste jaren: Dit zijn de namen.”

‘Weelderige zinnen wel functioneel’

Bij Wieringa’s Een mooie jonge vrouw, een novelle over de liefde tussen veertiger Edward en diens jongere vriendin Ruth, gaat het verwijt ‘mooischrijverij’ volgens Fortuin niet op. Op het oog weelderige zinnen blijken, bij nadere inspectie, wel degelijk functioneel. Zo is Een mooie jonge vrouw volgens Fortuin ‘een voorbeeldige novelle, strak van tempo, met sterke scènes’ waarmee Wieringa laat zien ‘dat hij zijn pen niet in de strooppot hoeft te dopen om goed te schrijven.’

Tell, don’t show

‘Toch ontbreekt er iets aan Een mooie jonge vrouw‘, schrijft Fortuin, ‘en dat is nu precies die mooie jonge vrouw’:

“Want doordat het verhaal zich zo op de man concentreert, verdwijnt een van de andere thema’s langzaam uit zicht: de uitwerking van het leeftijdsverschil tussen de geliefden. Tot tweemaal toe schrijft Wieringa: ‘Hij werd niet jonger van haar, zij werd ouder van hem.’ Dat is een haarscherp geformuleerd thema, maar het is helaas een kwestie van ‘tell, don’t show’.”

Zo slaagt Wieringa er niet in om in Een mooie jonge vrouw ‘veel méér te tonen dan de beperkte blik van zijn hoofdpersoon en dat heeft iets onbevredigends’. Fortuin:

“Al was dat misschien niet opgevallen als Wieringa in de voorgeschreven 96 pagina’s de man uit zijn boek niet zo levensecht en overtuigend had geportretteerd.”

Eindoordeel: ★★★☆☆

Dit betreft een verkorte versie van Arjen Fortuins recensie van het Boekenweekgeschenk Een mooie jonge vrouw van Tommy Wieringa. Abonnees kunnen het hele artikel hier lezen.

    • Roderick Nieuwenhuis