Superster Drake zwiert opzwepend door al zijn hits

De boeiende Canadese zanger en producer The Weeknd is geen showman. Hij stond woensdag statisch en onhandig op het podium van Ziggo Dome. Zijn ijle maar krachtige stem is op plaat de troef van onthechte synthesizer-r&b, maar verdrinkt live te vaak in brommende basgeluiden, echoënde instrumenten en vooraf opgenomen zang. Hij is het sterkst wanneer de band zwijgt en zijn vocalen alle aandacht opeisen.

Bij superster Drake staat de stem wel al meteen centraal, vanaf de helder gerapte openingsverse van Tuscan Leather tot een met vuurwerk omlijst Started From The Bottom. Drake zwiert met grote stappen over het podium en door zijn oeuvre, een couplet hier, een refrein daar, en weer door. Het is zonde hoeveel hij overslaat maar hij vraagt ons begrip: hij heeft „honderden hits”.

Drake toont zich live een veelzijdig vocalist, van de wijze waarop hij de rapcadans-van-het-moment beheerst in de remix van Versace tot de opzwepende flow waarmee hij de diep nadreunende beat van The Motto aanzwengelt. In (fragmenten van) nummers als Furthest Thing, Trophies en Hold On, We’re Going Home zet hij zijn rap- en zangstem meesterlijk sfeervol in. Bij Crew Love komt The Weeknd terug voor het snijdend ontheemde refrein.

Tijdens een veel te lang publieksintermezzo maakt Drake op een speciaal stellage contact met individuen uit het publiek. Leuker zijn Drakes flirterige interactie met een Amsterdams meisje op het podium en de wijze waarop hij plotseling vanuit zijn tenen in het Nederlands begint te croonen: „Ooooh. Ik hou-ou van jullie…”

    • Saul van Stapele