Lekkere mayo, en wat een feest dat er schelvislever is

foto olivier middendorp

‘Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen, óók in het restaurant en omgeving”, staat er op de binnendeur van Café-Restaurant Amsterdam. Niet zonder reden. Het is zondagavond half acht en de kinderen spelen nog volop in de gangen van het voormalige machinepompgebouw. Het restaurant is een fabriekshal waar vroeger drinkwater vanuit de duinen Amsterdam in gepompt werd. Er staat nog een behoorlijke generator en in twee hoeken hangen dikke kettingen aan lieren. Een plezierig gezicht. Ondanks de hoogte van het gebouw en de aanzienlijke hoeveelheid kinderen, is de akoestiek aangenaam (het isolatieschuim onder de tafels werkt behoorlijk goed).

De kaart is uitgebreid: 25 voorgerechten, 21 hoofdgerechten, 22 toetjes. En dan is er ook nog een losse fruits de mer-kaart, in allerlei samenstellingen: van eenpersoons voorgerecht (18,50) tot hoofdgerecht ‘plateau extra (met twee halve kreeften)’ voor drie personen (105,-). We delen de kleinste en daar zit al behoorlijk wat op: twee lekkere, verse oesters; twee hele langoustines; lekkere mosselen; minder lekkere gamba’s; twee krabbenscharen (een tikje te gaar), scheermessen; venusschelpen, vongole en heerlijke kokkels. Wanneer leren wij Nederlanders toch eens dat die kokkels die gewoon bij ons op het strand liggen véél lekkerder zijn dan die schelpen die we vanuit Frankrijk en Italië aanslepen?

Niet de allerbeste fruits de mer ooit, maar voor 18,50 hoor je mij daar niet over. Daarbij komt, zoals Starik had aangekondigd, een geweldig goede citroenmayo (over de cocktailsaus valt dan weer niets goeds te zeggen). Van de fruits de mer-wijntips bestellen we een glas prima Sancerre (5,80) en een Oostenrijkse Grüner Veltliner (4,95). Die laatste is absoluut lekker, maar ik zou hem niet aanraden bij zeebanket.

De voorgerechten zijn allemaal van die ouderwetse klassiekers: Ceasar salad, oeufs durs mayonaise, garnalenkroketje van Holtkamp, dat werk. We bestellen een lekker vette haring (3,95) met een glaasje aquavit (2,40), die sterk smaakt naar karwij- en venkelzaad. Mijn Zweedse tafelgenoot weet te vertellen dat het geen bijzondere, maar wel degelijke aquavit is. De gebakken bloedworst met appeltjes (7,85) is helemaal prima.

Ik ben blij verrast om gebakken kalfshersentjes met salie (7,50) te zien. De plakjes zijn wat te dun (veel krokante bloem ten opzichte van de romige binnenkant), maar klasse dat ze er überhaupt opstaan. En wat een feest dat er schelvislever is! Gewoon met een sneetje witte toast en drupje citroen (5,25). Niemand eet dat meer, maar het is zo lekker. Zacht, vettig en maar heel licht vissig. De gerechten zijn niet heel knap om te zien, maar prima porties voor een prima prijs.

Ook is er behoorlijk wat wijn te krijgen. Vier witte en vijf rode ‘open wijnen’ (3,45 – 3,95). Het staat onze kelner goed dat hij direct toegeeft dat hij over de wijnen op fles minder kan vertellen. We kiezen een rode Corbières uit de Languedoc (26,25). Hij vraagt dan wel direct of we er misschien een koeler bij willen –dat is mooi, want daar vraagt deze wijn wel om .

Met de hoofdgerechten gaat het beduidend minder goed. We nemen op aanraden van Starik de rib-eye met béarnaise (19,-) en de kaaskroketten (13,50). De rib-eye is goed. Rood maar warm, lekkere grilsmaak. Maar de béarnaise is veel te vet en lodderig. Hij glimt en breekt en begint hier en daar al te schiften. De kaaskroketten zijn te melig, veel roux, weinig kaas, nogal donkerbruin gefrituurd. De botersla (twee halve blaadjes, geen wonder dat Starik om een tweede portie vraagt) hangt in een plasje olie. Zuur moet daarbij! En een beetje zout mag ook wel. De frietjes zijn precies als bij Mc Donald’s, maar dat is niet erg. En de mosterdmayo is weer erg goed.

De toetjes zijn ook lekker ouderwets. Bij de colonel (citroenijs met wodka, 7,50) gaat het mis omdat het ijs niet van behoorlijke kwaliteit is. Maar de griesmeelpudding met rodebessensaus (5,50) is verdomd goed – niet te zoet en de saus lekker zuur.

De hoofdgerechten stellen teleur, maar de voorgerechten maken dat wel weer goed. Duur is het in ieder geval niet. En mayo draaien ze als de besten.