Recensieoverzicht Kenau: Braveheart met vrouwen of matig historisch drama?

Sterke vrouw, vrije geest, anno 1573: Kenau, wier naam synoniem is voor manwijf, wordt vandaag in de gelijknamige bioscoopfilm gelanceerd als vaderlandse heldin, feministisch icoon en evenement.

Naast de film zijn er Kenau-exposities in Haarlem, twee romans plus een historische studie, sieraden, een stadswandeling, een bordspel, een opera en goede doelen. Wie Kenau was? Een weduwe en scheepsbouwer genaamd Kenau Simonsdochter Hasselaer (1526-1588). Het verhaal? Ze zou met haar vrouwenvendels in 1573 de stadsmuren van Haarlem hebben verdedigd tegen het Spaanse leger, zo wil de legende.

Braveheart met vrouwen?

Een genietbaar avontuurlijk lesje geschiedenis. De Telegraaf (***) is gematigd enthousiast. Deze ‘Braveheart met vrouwen’ heeft volgens de krant “charismatische hoofdrolspelers aan boord”. Maar Monic Hendrickx, Barry Atsma (ja, hij is er weer bij) en Sallie Harmsen roepen in het scenario “Weinig spanning” op te roepen.

“De gevechten en bijbehorende digitale effecten doen amateuristisch aan. Verder blijkt het moeilijk de gezwollen retoriek (‘We jagen ze de hel in!’) serieus te nemen.”

Regisseur Maarten Treurniet (De Heineken ontvoering) en de scenaristen Marnie Blok en Karen van Holst Pellekaan belanden volgens Trouw (**) met hun film “ergens tussen verantwoord Thea Beckman en sappig Hollywood in”.

“Het software programma van Peter Jackson hielp om van zestig soldatenfiguranten een leger van tweeduizend man te maken maar bedwelmend of intens als ‘Lord of the rings’ wordt ‘Kenau’ niet.”

Het eeuwige dilemma bij historisch drama

Net als de Telegraaf belicht Trouw het fictief verfraaien van de film met enkele frivole vrouwelijke listen: het afleiden van de Spanjaarden door de vrouwen van Haarlem bloot en joelend op de stadswal te laten hollen en het clubje vrouwen in witte jurken dat in een mooie, schilderachtige scène op de schaatsen een Spaans bevoorradingslegioen overvalt.

Het Parool (**) noemt dit “het eeuwige dilemma bij historisch drama”: hoeveel verzonnen gebeurtenissen mogen de makers aan historische feiten toevoegen?

“Bij Kenau slaat de balans na een veelbelovend begin door naar ongeloofwaardige fictie. Het verzetsdrama is opgepept met Pietje Bellachtige wie-niet-sterk-is-moet-slim-zijn-scènes, en een moeder-dochterdrama dat meer aan een moderne soap dan aan de middeleeuwen doet denken.”

Doorgaand op de blote borstenlist stelt Het Parool dat het “vreemd” is dat de makers zich niet realiseerden dat deze “ridicule scène - de climax van een reeks ongeloofwaardige scènes” de film “als serieus historisch drama volkomen onderuit schoffelt”.

Het script blijkt te log

Kenau wil amoureus escapisme inpassen in een nogal didactisch epos, maar daar blijkt het script te log, schrijft NRC (***). Dialogen doen soms de tenen krommen en het acteren lijdt daaronder, schrijft de krant.

“Dieptepunt is de Braveheart-speech die Kenau met onwillekeurige Beatrix-dictie brengt: ‘Hoe langer we standhouden, hoe groter de kans dat de Noordelijke Nederlanden de hel van de Spaanse bezetting bespaard blijft.’”

Andere dingen lukken wel volgens NRC: gezien het beperkte budget van 6 miljoen euro volstaan de decors en de grote actiescènes komen uit de verf.

“De vrij strakke regie en montage camoufleren veel gebreken en geven Kenau meer vaart dan films als Nova Zembla of Sonny Boy. Maar of Kenau hiermee weer een icoon wordt, valt te betwijfelen.”

VPRO’s Cinema.nl (**) noemt de film “slechts een matig historisch drama over het beleg van Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog”. Het blog spreekt van een “geforceerd en obligaat drama” dat “enkel gered wordt van tenenkromming” dankzij sterk acteren door de actrices. Sorry, Barry.

    • Jules Seegers