Column

Na de carnavalskater de verkiezingskoorts

Volgens de regels moesten de gemeenteraadsverkiezingen gisteren zijn gehouden, maar omdat de onderste helft van Nederland zich in die dagen kachellam aan het zuipen was, is het stemmen verplaatst. Twee weken maar liefst. Zolang schatte de overheid dat ze daar beneden nodig hebben om weer enigszins in staat te zijn een stembiljet in te vullen.

Want dat schijnt niet mee te vallen. 10 procent van de stemgerechtigden heeft een al dan niet lichte verstandelijke beperking. 10 procent! Die onthutsend grote menigte krijgt daarom informatie over de verkiezingen in versimpelde taal. Alsof het nog niet versimpeld genoeg was. Vooral rondom verkiezingstijd krijg je het idee dat partijen zich op verstandelijk beperkten richten, waarbij complexe vraagstukken veranderen in zinnetjes uit reclamefoldertjes van het soort waar je kortingsbonnetjes uit kunt knippen. ‘U bent geen PvdA-pinautomaat’, las ik bijvoorbeeld bij de VVD Leiden.

Dat versimpeling altijd de inhoud wijzigt, doet niet langer ter zake. Als ik kinderen of allochtonen de regels van de Nederlandse taal wil uitleggen, kan ik dat in simpele regeltjes vermommen, maar daarmee doe ik de complexiteit van de realiteit altijd geweld aan, zodat ik later weer moet nuanceren (jaja, het meervoud is altijd -s of -en erachter plakken, maar soms is het nu eenmaal een -a, en dan heb je ook nog eieren en kinderen…). Zo ook de politiek: vóór of tegen Europa, cultuursubsidie ja of nee… Al die versimpeling is een vervorming van de inhoud, geen vertaling.

Maar de gemeentepolitici moeten wel. Nu het de verkiezingen met de laagste opkomst ooit dreigen te worden, telt elke ziel, ook die van carnavalsvierders en verstandelijk beperkten.

De PvdA heeft in de grote steden verkiezingsposters in het Turks opgehangen.

De komende verkiezingen zijn op allerlei manieren nu al historisch: door die verwachte laagste opkomst, maar ook doordat er zelden zoveel op het spel stond, nu overheidstaken naar gemeenten gaan. Bovendien doen er meer lokale partijen mee dan ooit. Van Jezus Leeft tot Leefbaar Juinen.

Samengevat: ze zijn belangrijker dan ooit, interesseren ons geen reet en trekken vooral nieuwkomers in de politiek, die opkomen voor lokale onderwerpjes. Elk actiecomité tegen de kap van oude bomen is nu een heuse politieke partij, die royaal strooibiljetten flyert boven carnavalsvierders, verstandelijk beperkten en allochtonen.

Dat worden prachtige colleges van B&W straks, al die lappendekens vol onervaren bestuurders. En juist die krijgen enorme taken, waarvan veel gemeenten nog nauwelijks werk hebben gemaakt, want ‘in maart zijn er toch verkiezingen’. Er zal een dag komen dat we denken: hadden we het toch maar gewoon op Aswoensdag gedaan, toen half Nederland dronken was.