Opinie

Het is voorbij

Links: Ontwerp voor het Second Livestock-kippenhok met cilinders.Rechts: De virtuele wereld waarin Second Livestockkippen leven.

door Frits Abrahams

Halverwege Frankrijk – Nederland vulde ik, tegen mijn gewoonte in, een schaal tot aan de rand met vette, zoute chips die ik vervolgens wezenloos opvrat. Troostvoedsel. Je moet wat. Wedstrijd verloren, rampspoed geboren. Er was bovendien een knagende gedachte die zo stevig mogelijk onderdrukt moest worden: het kwam niet meer goed met het Nederlandse voetbal, het was voorbij, misschien niet voorgoed, maar dan toch wel voor een hele tijd.

Ik weet het, er zijn op de wereld belangrijkere kwesties aan de orde, maar juist daarom hebben we ook een beetje afleiding nodig. Als Poetin straks héél Oekraïne bezet, is het toch leuk als ‘wij’ onder aanvoering van generaal Van Gaal (het rijm is beslist geen toeval) Brazilië veroveren. Helaas werd gisteravond duidelijk dat dit niet zal gebeuren. Wij mogen straks in Brazilië alleen de veters strikken van de grote jongens.

Sta mij toe enkele akelige feiten op een rijtje te zetten.

Nederlandse topvoetballers mislukken, op enkele uitzonderingen na, bij buitenlandse clubs. Nederlandse voetbaltrainers worden in het buitenland de een na de ander ontslagen. Ajax, onze beste Nederlandse voetbalclub, straks alweer voor de vierde keer achter elkaar, wordt vernederd door de kampioen van Oostenrijk, een derderangsvoetballand.

Kijkend naar het Nederlands elftal van gisteren zag ik nog enkele minstens zo akelige feiten: een doelman die autoriteit mist, te gespannen is en steeds weer te lang wacht met het zuiveren van zijn strafschopgebied; een verdedigingslinie met niet één sterke verdediger; een middenlinie waar Sneijdertje puft als een vastgelopen machine en Clasie een typische Feyenoord-voetballer blijft: niet goed genoeg; een voorhoede waarin de debutanten tegenvallen en Van Persie, als zo vaak in het Nederlands elftal, onzichtbaar is.

Eigenlijk mag ik dit alles niet zeggen, althans niet van Van Gaal, die vindt dat de pers louter als doorgeefluik van andersmans meningen moet fungeren. Hier zit hij duidelijk op één lijn met voornoemde Poetin, met wie ik hem verder niet zal vergelijken: als Poetin iets wil gebeurt het ook, als Van Gaal iets wil moet hij afwachten of Robben en Van Persie niet geblesseerd zijn en of Van der Vaart hersteld is van zijn nieuwste liefdesavontuur.

Na afloop klampte Van Gaal zich met de overmoed van de wanhoop vast aan de twintig minuten dat Nederland nog redelijk had kunnen meekomen met de Fransen. Maar wat hadden we toen precies gezien? Nederland stond al bekend om zijn ‘tikkie breed’, nu was er een nog bedenkelijker variant: ‘tikkie achteruit’. De Nederlandse voetballer is als een beginnende zwemmer die de diepte schuwt; hij kijkt steeds achterom waar het veiliger is.

Kunnen we het die arme jongens kwalijk nemen? Het kan wel, maar het heeft weinig zin. Wie neemt het zijn zoon kwalijk dat hij geen talenknobbel heeft of ieder wiskundig inzicht mist? Je geeft hem bijles, je doet hem naar een andere school en ten slotte praat je hem al te hoge verwachtingen uit zijn hoofd.

Dat laatste moet nu ook met het Nederlandse voetbalvolk gebeuren. Er zou een soort ontmoedigingscampagne op gang moeten komen, waarbij het de mensen wordt afgeraden straks weer hun huizen en straten vol te hangen met oranje vlaggetjes, shirtjes en beertjes. Geen gelal ook meer van bezopen Oranje-supporters op het Rembrandtplein.

Weg met de valse hoop. Wij kunnen schaatsen, anderen kunnen voetballen.

Frits Abrahams