‘EU bepaalt hoe dik een pizza moet zijn’

Op de cover vanNew Scientist #11 (de Nederlandstalige editie)

De aanleiding

Rara, wat is dit?

Giet een liter water in de kneedmachine.

Los daar 50 tot 55 gram zeezout in op.

Voeg 10 procent van de voorgeschreven hoeveelheid bloem toe.

En voeg vervolgens 3 gram brouwersgist toe.

Een recept uit een kookboek?

Fout! Deze tekst is te vinden in een Europese publicatie met het nummer IT/TSG/007/0031/09.02.2005. Het gaat nog enkele pagina’s zo door. En als je alles goed doet dan heb je aan het einde een pizza.

‘Waarom bepaalt de EU hoe dik een pizza moet zijn?’ stond er vorige week boven een artikel in het Algemeen Dagblad. Aanleiding was een bezoek van Edmund Stoiber aan Den Haag. De oud-premier van Beieren is voorzitter van een werkgroep die onderzoekt hoe de bureaucratie in Europa kan worden verminderd. Aan een groep genodigden vertelde hij over zijn ervaringen en het AD deed verslag. De krant schrijft: ‘Hij krijgt de lachers op zijn hand als hij schetst wat de bepalingen voor Italiaanse pizza’s zijn: een diameter van 35 cm en 0,4 centimeter dik. Bovendien dient er een zacht mengsel van kaas en groenten op te liggen’.

We checken of het verhaal helemaal klopt: bepaalt de EU echt hoe dik een pizza moet zijn?

En, klopt het?

De EU heeft verschillende wetten gemaakt om streekproducten en traditionele specialiteiten te beschermen. Parmaham uit Italië bijvoorbeeld. Dit om te voorkomen dat het allemaal, euh, eenheidsworst wordt. En om ervoor te zorgen dat de consument weet wat hij krijgt.

Dat lijkt misschien betuttelend. Maar omdat Europa één grote markt is, moeten er afspraken worden gemaakt over wat daar mag worden verkocht, en onder welke naam.

Een aantal jaar geleden woedde er een regelrechte wodka-oorlog in Brussel. Wodka is gemaakt van graan, of eventueel van aardappels, zeiden de Scandinaviërs, de Balten en de Polen. Nee hoor, zeiden andere landen, je kunt het ook heel goed maken van druiven en je proeft geen verschil. Niet toevallig produceerden ze in die andere landen veel wodka van druiven.

In het geval van de pizza gaat het om een zogeheten gegarandeerde traditionele specialiteit (GTS). Maar het gaat niet om alle pizza’s in de EU (misverstand 1). Het gaat alleen om de pizza Napoletana.

En (misverstand 2) de minutieuze aanwijzingen voor het maken van de ware pizza Napoletana gelden alleen als je die wil verkopen met een label waaruit blijkt dat het gaat om een GTS, zo’n gegarandeerde traditionele specialiteit. Je kunt dus heel goed pizza verkopen, ook pizza Napoletana, zonder aan de voorschriften te voldoen.

Overigens: die voorschriften zijn niet bedacht door een stel Brusselse bureaucraten die in de baas zijn uurtjes hebben zitten kokkerellen om het recept van de ideale pizza Napoletana te vinden. Om het stempel GTS te krijgen moet een aanvraag worden gedaan, en in dit geval is die afkomstig van een Italiaanse club. ‘Nederland’ heeft ook twee gegarandeerde traditionele specialiteiten: boerenkaas en basterdsuiker.

Conclusie

De EU heeft inderdaad regels die bepalen hoe dik pizza’s moeten zijn, maar die gelden lang niet voor alle pizza’s. Die suggestie wordt wel gewekt. We beoordelen de stelling daarom als onwaar.

    • Jeroen van der Kris