Bij Wagemans waan je je in buik van enorme accordeon

Met vier recente stukken van componisten uit Rotterdam was die stad losjes de bindende factor van het programma van Asko|Schönberg & Slagwerk Den Haag. In Peter-Jan Wagemans’ Figures in a landscape (2014) raken drie mijmerende blaassolisten in gesprek tegen een beweeglijk achterdoek van percussie, harp, gitaar, keyboard en contrabas. Het landschap uit de titel is absurdistisch, met bedrieglijke effecten en elektronisch verspreide outer-space-geluiden – soms waan je je in de buik van een enorme accordeon.

In dat vreemde landschap slaagt Wagemans erin een waarachtige, soms anachronistisch aandoende schoonheid te realiseren. De figuren op de voorgrond dragen de melancholie om voorbije werelden in zich.

Een tweede première, altvioolconcert Viola-Viva van Hanna Kulenty begint met een bezonken gebaar van de solist. Een ondersteunend motief in het ensemble wordt vervolgens prominenter. De aanzwellende en wegstervende puls biedt boeiend tegenwicht, maar steekt uitgegroeid tot chromatisch hamerend tutti als climax wat af bij het spannende begin en einde.

Joey Roukens (1982) componeerde Scenes from an old memory box in 2010. In het hectische openingsdeel buitelen de ideeën over elkaar heen als in een tekenfilm, tot aan de over-the-top slotcadens, eindigend in een potsierlijke tamtamslag – die vervolgens met gevoel voor contrast ruim een minuut de tijd krijgt om uit te klinken. In het langzame middendeel nemen de trage klankvelden als wolkenformaties allerlei gedaanten aan – muzak, kinderwijsje, mahleriaans orkest. Zo goochelt Roukens duivels handig met zijn materiaal. En laat hij je hardop lachen.

    • Joep Stapel