Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Marcel Sigarenmagazijn

We wisten allemaal op welke gronden het personeel er werd gerekruteerd, het was tenslotte crisis, en dus verbaasde het niemand dat er in mijn favoriete sigarenmagazijn in de Amsterdamse Van Woustraat opeens een Oekraïner achter de toonbank stond. Eerst dacht ik dat hij Russisch was, in deze tijd een wat pijnlijke vergissing, maar dat bleek slechts voor 70 procent het geval. 70 procent, hoe werkte dat soort berekeningen?

De mensen in het sigarenmagazijn waren altijd goed voor me geweest. Toen ik een boek had geschreven, legden ze het prominent op de toonbank. Er werden er nul van verkocht. Wel werden er twee exemplaren gestolen, want zo’n buurt is het ook. Ik moest het maar als een compliment zien, zei eigenaresse Nancy. De meeste boeken werden er niet eens gestolen.

„Al leg ik ze op de stoep.”

De gesprekken met mij gingen hoofdzakelijk over tijdschriften, niemand die die krengen nog las, behalve dan de Linda, waarom dat zo was wist niemand. En over de elektrische sigaret, waaraan zo’n beetje de helft van de klandizie nu verslaafd was, hetgeen voor het sigarenmagazijn veel rendabeler was dan een gewone, ouderwetse tabaksverslaafde als ik.

Met de komst van de Oekraïner, in combinatie met de revolutie daar en daarna ook nog eens die oorlogsdreiging, kwam de actualiteit de winkel binnengevlogen. Ik stoorde onze Oekraïner nogal eens als ik om een pakje Drum met Rizla-rood vroeg terwijl hij voorovergebogen boven zijn telefoon naar live-streambeelden uit zijn vaderland keek. Hij sprak zowel Russisch als Oekraïens en volgde het nieuws van twee kanten, hetgeen niet wilde zeggen dat hij op alle vragen antwoord had.

„Waarom is het ‘de Krim’, en niet ‘Krim’?” hoorde ik een mevrouw aan hem vragen. Een andere klant zei dat hij het zo leuk vond dat hij door het conflict had ontdekt dat Oekraïne aan Polen grensde.

De collega’s uit de sigarenzaak waren maar matig geïnteresseerd in al die achtergronden bij het nieuws, of zoals eentje het verwoordde: „Je wilt het wel volgen, maar je hoeft niet alles te weten.”

Om hem te plezieren liet ik hem zaterdag een luchtfoto van het Maidanplein in Kiev zien, die stond afgedrukt in deze krant. Het papier werd hem uit de handen getrokken door zijn vrouwtjescollega, die had meegekeken bij het doorbladeren en onderweg iets veel mooiers had gespot: een nijlpaard dat een schildpad een kusje gaf.

    • Marcel van Roosmalen