London Grammar nog onvolgroeid

Te lauw, te tam, te kort. Het trio London Grammar debuteerde vorig jaar met een album dat het midden hield tussen gebruiksvriendelijke triphop en de iets hippere sound van Disclosure, dat zangeres Hannah Reid leende voor het nummer Help me lose my mind. Voor het eerst op eigen naam in een uitverkochte zaal bleek London Grammar nog niet klaar voor het grotere werk.

Reid heeft een ijle, folkachtige stem die zou kunnen ontroeren als er wat meer persoonlijkheid in zat. In de Melkweg werd haar verheven falset snel monotoon, eigenlijk al meteen in het eerste nummer dat uit niet veel meer dan de woorden „hey” en „you” bestond. In de grond van de zaak zijn ze een sympathiek bandje, met een toetsenman die soms achter het drumstel kruipt en een gitarist die de aanzwellende soundscapes van een menselijke vingerafdruk voorziet.

Al na een half uur beging Reid de dodelijke fout om uit te wijden over het feit dat ze later op de avond nog naar een tv-optreden moesten. Het publiek werd wreed uit de droom geholpen dat de band speciaal voor hen zou zijn gekomen. De setlist werd ingekort en afgeraffeld: niet sterk voor een band die nog maar drie kwartier repertoire heeft. Juist toen sfeer en dansbeat in de één nummer korte toegift op gang dreigden te komen, was het concert afgelopen.