Teruglezen: dankwoord Jet Steinz bij toekenning ‘ereveer’ aan vader Pieter Steinz

Pieter Steinz met zijn dochter Jet op het podium in Paradiso tijdens de boekpresentatie van 'Made in Europe' op zondag 2 maart 2014 Foto Nederlands Letterenfonds, Victor Schiferli

Jet Steinz sprak gistermiddag in Paradiso een dankwoord uit bij de toekenning van de ‘ereveer’ aan haar vader Pieter Steinz. Haar dankwoord kunt u hier teruglezen

Namens mijn vader wil ik een dankwoord uitspreken. Maar anders dan de vorige heeft niet hij, maar ik deze woorden geschreven.

Normaal gesproken is een dankwoord niet de plek om jezelf te prijzen. Om te zeggen: ik had het wel verwacht, ik heb deze prijs verdiend, het is volkomen terecht dat ík hier sta en niet een ander. Maar omdat papa niet wist dat dit zou gebeuren, hij dus niets heeft voorbereid en bovendien niet kan praten, spreek ik het dankwoord uit. En omdat ik het doe, vind ik dat ik lekker mag opscheppen over papa. En mag zeggen dat hij inderdaad precies de juiste persoon is die vandaag een ere-Gouden Ganzenveer in ontvangst mag nemen.

Vroeger dacht ik dat het normaal was dat papa op al mijn vragen een antwoord had. Hij wist alles over literatuur, geschiedenis, muziek, kunst, film, theater, filosofie. (Pas later kwam ik erachter dat niet alle ouders zo waren, en ook dat niet iedereen thuis zo’n boekenkast had als wij hadden.)

Overigens probeerde papa mij ook vol te stoppen met al zijn kennis. Zo droeg hij zijn eerste boek over rijtjes en ezelsbruggetjes Meneer Van Dale Wacht Op Antwoord - ik was een paar maanden oud - op aan mijn moeder en mij: ‘Voor Claartje die mij op het spoor van de rijtjes zette en Jet die ze allemaal nog moet leren’. En toen ik nauwelijks drie jaar was, dansten we op Beatles-platen; en bij elk nummer vroeg hij mij: ‘Wie zingt dit, Paul McCartney of John Lennon?’

Onze vakanties gingen naar Engeland, waar we het kasteel van koning Arthur bezochten; naar Duitsland, waar Siegfried en Brünnhilde geleefd hebben; naar Friesland, waar een standbeeld van Grote Pier staat. Grote Pier kenden mijn broertje Jan en ik natuurlijk als Lange Pier, de schurk uit Floris, papa’s favoriete kinderserie - en later dus ook die van ons.

Veel van die reizen, en nog een heleboel andere die hij alleen met mama heeft gemaakt, zijn terug te vinden in zijn boeken De
duivelskunstenaar
, Macbeth heeft echt geleefd en nu Made in Europe.

Over alles wat hij wist kon papa de mooiste verhalen vertellen. Toen ik klein was, verzon hij verhaaltjes voor het slapen gaan, getiteld: ‘Jantje en de Kangoeroe’. In die verhalen verwerkte hij kunsticonen en plots uit strips, films, boeken. In een van de episodes kwamen Jantje en de Kangoeroe in een wijnkelder terecht waar één slok van een fles je naar het jaar bracht waarin deze gebotteld was. Het hoeft - als je papa kent - niet te verbazen dat Jantje en de Kangoeroe tijdreisden naar 1963, waar ze kennismaakten met The Beatles.

Alles wat papa deed en doet is uiteindelijk op de een of andere manier beschreven. In zijn boeken heeft hij zijn liefde voor literatuur, rijtjes, muziek en kunst vastgelegd. Zijn agenda’s zijn ware dagboeken, waarin hij van dag tot dag noteert wat hij gegeten heeft, hoe het weer was, welke boeken hij gelezen heeft. Voor tijdschriften beschreef hij avontuurlijke marathons zoals die in Jamaica en Groenland. In de krant publiceerde hij goede recensies en scherpe interviews. Een
wintersportvakantie in Chamonix werd een komisch rampverhaal. Ons gehannes met de iPod - papa en ik deelden een gouden iPod mini, het allereerste model - werd ook een komisch rampverhaal.

Iemand die zich méér heeft ingezet voor het geschreven en gedrukte woord in Nederland kan ik me eigenlijk niet voorstellen.

Papa, gefeliciteerd. En Stichting De Gouden Ganzenveer, bedankt.

    • Jet Steinz