Hun liefdeslied werd een protestsong

Het jonge, Britse trio London Grammar staat vanavond in een uitverkochte Melkweg in Amsterdam // Hun debuutalbum If You Wait werd lovend ontvangen // „We moeten ons eigen geluid nog vinden.”

Het Engelse trio London Grammar. „We dragen allemaal iets bij aan een nummer, tot het compleet is.” Foto Jem Goulding

Het trio London Grammar, opgericht in Nottingham, maakte dit jaar een vliegende start. Hun melancholische debuut-cd If You Wait was afgelopen september favoriet voor de shortlist van de Britse Mercury Prize, nog voordat de cd was verschenen. Uiteindelijk haalde hij de shortlist niet, maar waren wel alle Engelse optredens uitverkocht.

Opmerkelijk was ook de bijdrage van zangeres Hannah Reid aan de debuut-cd van het succesvolle Britse dance-duo Disclosure, in ‘Help Me Lose My Mind’, dat ook op If You Wait staat. De koelbloedig zingende Reid bood een opwindend contrast met de wervelende ritmes van het duo.

Herinnering aan surfsound

Bij een voorspoedige carrière horen ook andersoortige verplichtingen. Zo is voor deze namiddag een fotosessie gepland, vertelt gitarist/songschrijver Dan Rothman via de telefoon, en daar ziet hij tegenop. „Ik ben niet geschikt als model. Ik ben te klein, kleren passen me nooit.” Hij lacht. „Ik geef de voorkeur aan zittende portretten, dan zie je niet hoe groot ik ben.”

Rothman, Reid en toetsenist Dot Major, allen begin twintig, ontmoetten elkaar op Nottingham University en zijn inmiddels verhuisd naar Londen. Daar werd If You Wait opgenomen. De cd verleidt met omfloerste beats en de bijzondere stem van Reid, die een bijna schooljuf-achtige dictie combineert met gepijnigde uithalen.

De met ‘reverb’ (galm) opgesierde gitaarriffs van Rothman dwalen als een herinnering aan surfsound door de nummers. En er zijn de ondergrondse trillingen van de elektronica, die nauwelijks waarneembaar aanzwellen.

„Oorspronkelijk klonken we als een traditionele band”, zegt Rothman. „Maar tijdens het opnemen ontdekten we de mogelijkheden van elektronica en hebben we een aantal ‘gewone’ instrumenten weggedaan. Een liedje als ‘Metal & Dust’ begon simpel, met alleen gitaar en zang. Dat was de eerste keer dat we besloten om de drums in te ruilen voor elektronische beats.”

Ze ontdekten ook hiphopbeats en besloten die te gebruiken. „Niet zo origineel, hoor, Massive Attack deed het al in de jaren negentig.”

De drie muzikanten maken de liedjes samen, zegt hij. „We dragen allemaal iets bij, tot het een compleet nummer is. Daarna bedenken we de elektronica. Die moet subtiel zijn. Ook al omdat we ons eigen geluid nog moeten vinden als het om beats gaat.”

Nu veel bands zowel traditionele instrumenten als elektronica gebruiken, is er veel nadruk op het met software ontwikkelen van ongewone en ‘eigen’ geluiden. „Al kunnen die plotseling ontstaan. Je moet zorgen dat iets je handelsmerk wordt: wij gebruiken bijvoorbeeld steeds dezelfde bassdrum en snaredrum, zodat men onbewust je klank herkent.”

Uitzichtloosheid

Een van de hoogtepunten van de cd is het liedje ‘Wasting My Young Years’, een kalme ontleding van liefdesverdriet waarin het jagende refrein al op nieuwe mogelijkheden duidt. Reid schreef de tekst over een voormalige geliefde. Maar het nummer heeft in het Engeland van nu inmiddels een bredere betekenis, zegt Rothman. Het wordt opgevat als een verwijzing naar de uitzichtloosheid en het gevoel van ‘verlies’ van de jonge generatie Britten die zonder werk of betaalbare huisvesting nog bij hun ouders thuiszitten.

„Veel van onze vrienden zijn in die situatie beland. En niet alleen onze vrienden, het geldt voor allerlei jongeren”, zegt Rothman. „Het is dan ook een van de populairste nummers bij onze optredens.”

    • Hester Carvalho