Hij wil niet als Bieber op een hoes

Aidan Mikdad (12) won deze maand een groot pianoconcours Zijn droom komt dichterbij: een internationale carrière Als het maar om de muziek gaat, spelen met een rookmachine zit er niet in

Pianist Aidan Mikdad (12) won deze maand de International Piano Competition in het Franse Lagny-sur-Marne. Hij zit op het gymnasium en heeft les aan het conservatorium.

Hoe zou je je werk en jezelf omschrijven?

„Ik ben klassiek pianist, ik vertaal bladmuziek naar klank. Daarbij wil ik graag delen wat ik mooi vind aan de muziek die ik speel. Dat is het voornaamste. Soms ga ik daarin ook te ver. Dan verzin ik er noten bij die er niet staan, gewoon omdat ik dat mooi vind.”

Sinds wanneer speel je piano?

„Sinds ik zes ben. In het begin studeerde ik nauwelijks. Mijn lerares Marjes Benoist (van de afdeling jong talent aan het conservatorium Amsterdam, red.) nam me een jaar later toch aan. Maar nu zegt ze: wat je toen deed, deugde van geen kant, haha. Ik werd pas serieuzer toen ik twee jaar geleden iemand ‘Flight of the Bumblebee’ hoorde spelen en dat ontzettend graag ook wilde kunnen. Toen merkte ik: als je studeert, word je vanzelf beter en daarmee wordt het spelen weer leuker. Dat houdt nooit op.”

In welke traditie sta je?

„Mijn vader komt uit Syrië, mijn moeder uit Nederland. Aanleg voor muziek zit ook niet in onze familie. Maar er zijn wel veel pianisten die ik bewonder. Arcadi Volodos bijvoorbeeld, om zijn grote, Russische klank. Hij kan superhard spelen zonder dat de vleugel rammelt en bijna onhoorbaar zacht zonder dat de noten hun kern of ziel verliezen. Dat is geweldig! Jevgeny Kissin vind ik ook erg goed. Maar Lang Lang – nee. Ik zag hem een keer ‘La Campanella’ van Liszt spelen met een rookmachine en wind door zijn haar. Dat vond ik eerlijk gezegd respectloos. Puur muzikaal vond ik zijn interpretatie ook niet sterk. Waarom kies je dit vak als het je om de buitenkant gaat?”

Waar ben je over 25 jaar?

„Het liefst heb ik dan als pianist een internationale carrière. Ik weet dat de concurrentie extreem is, maar toch. Voorlopig ben ik al blij dat mijn lerares niet zegt dat het niet reëel is. Het gaat om de total package. Goeie oren en handen, stressbestendigheid, ouders die je steunen, de drang tot perfectie. En als het niet lukt? Tsja. Dan zal het moeilijk zijn op iets heel anders over te schakelen, want alles is ingesteld op mijn passie, en dat is de piano.”

En school dan?

„Ik zit in de tweede van het gymnasium en wil die vier jaar nog wel afmaken. Maar echt leuk vind ik school niet. Behalve Duits. Na school wil ik graag naar een goed conservatorium in het buitenland.”

Wat was je doorbraak?

„Een doorbraak is meestal een concert dat op tv wordt uitgezonden en dat op die manier heel veel mensen enthousiasmeert. Of een cd. Maar ik wil absoluut niet met een hippe blouse en Justin Bieber-haar op een cd-hoesje staan! Het moet om de muziek gaan.”

Was het concours dat je net hebt gewonnen geen sleutelmoment?

„Dat was heel leuk. En concoursen zijn ook nuttig; je concentreert je een tijdje zo op een klein aantal stukken, dat je daarin echt een hoger niveau bereikt. Na het concours ontdek je dan dat sommige andere stukken opeens ook veel beter gaan. Maar uiteindelijk gaat het er niet om foutloos te spelen. Wat je doet moet speciaal zijn. En dat lukt alleen als je de tijd neemt om je te ontwikkelen, als je tijdens het studeren kunt uitproberen waar je op dat moment zin in hebt. Voor de zomer van 2015 ga ik niet meer aan een concours meedoen. Maar ik geef wel concerten. En dat vind ik ook echt heel erg leuk om te doen.”

    • Mischa Spel