Blaudzun de zangkrijger

Foto Iamkat

Luisteren // Pop Blaudzun Promises of No Man’s Land 4

De Nederlandse zanger Johannes Sigmond, die zijn muzikale alter ego Blaudzun aan de relatief onbekende Deense wielrenner Verner Blaudzun onttrok, trof in 2012 doel met zijn derde cd. Zijn Heavy Flowers, vol stemmige, rijke indierockliedjes, werd veelgeprezen; Blaudzun won diverse muziekprijzen en had tournees die ook naar het buitenland voerden.

De weemoedige sfeer die dat album zo tekende heeft op zijn afgelopen zomer ‘in het geheim’ opgenomen Promises of No Man’s Land plaatsgemaakt voor een dikker aangezette, opzwepende rocksound. De singer-songwriter zet, naast gitaar, banjo, mandoline of ukelele, steviger in met elektrische gitaren, analoge synthesizers en drums. In moderne strijdliederen is Blaudzun de zangkrijger die observeert, subtiel protest aantekent, en op zware momenten weer levenslust inblaast.

Blaudzun schrijft weloverwogen liedjes met emotionele diepgang, waarin esthetische aspecten de kern vormen: expansie, harmonie en kalmte. In de melodieuze, langzaam ontwikkelende popstructuren is Blaudzuns stem leidend, vallen koren hem bij, en zijn de klankkleuren en ritmes divers en warm. Nog altijd zijn er de dramatische halen die horen bij de zanger met het herkenbare sniktimbre, een stem die de schoonheid van vergankelijkheid weet te openbaren. Maar dat authentieke geluid heeft nu autoriteit gekregen.

Liever voorziet de zanger zijn liedjes nooit van uitleg. Maar er is een duidelijke insteek met op de vlucht geslagen personages, thema’s als eenzaamheid en bedrog en politieke statements. Blaudzun gaat niet meer enkel in mineur of enkel richting de eindigheid der dingen.

Uitbundig en jubelend hard kan het er zelfs aan toe gaan, zoals in de tot hit verworden titelsong. Daarin roept Blaudzun op het heft in eigen hand te nemen: „It's your pride, don't waste it up”.

    • Amanda Kuyper