Goed volk

Er is geen weg terug: als het peloton zich vandaag als perpetuum mobile door het Vlaamse heuvelland slingert, is het wielerseizoen definitief gelanceerd. Met de Omloop Het Nieuwsblad over smalle, kronkelige wegen, pittige klimmetjes en lastige kasseistroken wordt koers weer zoals het is bedoeld: labeur. Desnoods smurrie tussen de wielen en de tanden.

De semiklassiekers Omloop Het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne zijn mij tien klassiekers in de Kuip waard. Weergaloze sensatie van dramatische resonantie tussen renner en fiets. Met voor- en achteraf een gebedenboek aan roddels en verhalen.

Iedereen schatplichtig aan de verbeelding.

Zouden ze dat bij Studio Sport ook weten? De voorjaarsklassiekers leiden bij de NOS allang niet meer tot een Sotsji-achtige hype. Twee man en een paardenkop, meer wil de omroep niet investeren in De Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix. Geen kolonie van verslaggevers en commentatoren zoals tijdens de Winterspelen.

Oude gloriën van het Nederlandse cyclisme worden vakkundig genegeerd.

Vreemd.

Koers is ambiance par excellence, en dus mediageil. In een klassieker zit alles: eenmansgevechten, hoogmis van combines en temperament, drama en malheur. Daaroverheen: de elementen van de dag. Iedere keer weer blijkt dat de vermeende orde verraderlijk is.

Speculaties worden weggeblazen met een banddikte.

Er is nog humor in het peloton: lachen is denken. De voorjaarsklassiekers staan überhaupt model voor een vrolijke chaos. Altijd kermis. Aan bloemenmeisjes geen gebrek.

De laatste jaren is de indruk ontstaan dat het oude middenstandsgevoel het wielrennen heeft verlaten. De teams van de World Tour lijken eerder dragers van kapitalisme dan van romantiek. De Jaguars van Sky in het bos van Wallers – een godsgruwelijke vloek. Of neem BMC, dat met het duurste materiaal, miljoenensalarissen en twee eigen (sterren)koks Monegaskische kak uitstraalt.

Het is maar één kant van de medaille. Talloze renners fietsen vandaag alleen bij de gratie van hun uitslovende vrouw of lief. Sommigen betalen zelf de sponsor voor broek en trui. Voor één hele of halve miljonair zijn er tien armoedzaaiers in het peloton.

Ploegleider Hilaire Van der Schueren van Wanty ging deze week met zijn team op verkenning van het Omloop-parcours. Wanty is een procontinentale wielerploeg met beperkt budget. Geld voor dure hotels is er niet. De avond na de verkenning nodigde Van der Schueren zijn renners uit bij hem thuis op de boerderij. Zijn vrouw had een maaltijd bereid: soep, mozzarella, fruit. De kinderen stonden mee in de bediening. Hilaire heeft het anders gekend, als assistent-ploegleider bij Rabobank en later als ploegleider van Vacansoleil. Toch is hij nu gelukkiger, zegt hij. „Ik heb het Hollandse juk van me afgeschud.”

Sebastian Langeveld won de Omloop in 2011. Hij ruilde dit jaar Orica GreenEdge in voor Garmin en wordt gerekend tot de favorieten. Nederlandse renners zijn vertrouwd met kronkelwegen, kasseien, regen en waaiers. Misschien moet ook Lars Boom zich maar eens uit het zadel verheffen.

Alle crisisgeluiden ten spijt blijft wielrennen populaire topsport. Het besluit van een aantal burgemeesters uit de Vlaamse Ardennen om doortochttaks te heffen bij wielerkoersen wordt algemeen ervaren als blasfemie. Hallo: de Kemmelberg is een kroonjuweel van het volk, niet van het stadhuis. Politici die zich aan deze historische molshoop vergrijpen, wacht steniging. Gelukkig verzuipt het wielerpubliek zich in adoratie, waardoor hooliganisme rond de koers achterwege blijft. Goed volk. Een tikje bijgelovig en naïef, maar wel mannen en vrouwen die nooit spijt hebben van hun passie. Ook niet na het zoveelste dopingschandaal of berichten over UCI-corruptie. Vandaag in Gent, morgen in Kuurne wenkt de vrede van het onbekende.

Iedereen hartstikke blij.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.