Een ode aan alle meisjes, op klassieke discobeat

Zondag treedt hij op bij de Oscaruitreiking, en maandag verschijnt zijn nieuwe cd Girl: Pharrell Williams is sinds hits als Happy en Get Lucky terug.

Pharrell Williams, die het afgelopen jaar opeens weer in de belangstelling kwam te staan, heeft op zijn nieuwe cdGirl de hiphop ingeruild voor disco.

Zanger Pharrell Williams noemde zijn nieuwe, maandag te verschijnen cd naar een van zijn geliefde onderwerpen: het meisje. Op Girl wordt ze bezongen, verleid en gerustgesteld. Dat Williams heen en weer schiet tussen hoffelijke ode’s en plastische beeldspraak (‘You wanna ride it, my motorcycle/ Take it easy on the clutch, girl’) is grappig, en past bij zijn soepele transformatie van gentleman naar playboy, zoals bekend uit clips en interviews.

Afgelopen jaar maakte Williams, die enigszins uit beeld was geraakt, een comeback dankzij samenwerkingen met Daft Punk (Get Lucky) en Robin Thicke (Blurred Lines) en zijn eigen single Happy. Daarom wordt van Girl nu veel verwacht. En er blijkt nogal wat veranderd in Williams’ muzikale universum sinds zijn eerste solo-cd, In My Mind (2006).

Het voornaamste verschil: het inruilen van hiphop voor disco, en dus van rap voor zang. Wellicht mede door het monstersucces van Get Lucky grijpt Williams hier terug op glooiende composities vol roetsjende violen, trappelende ritmes en geprangde falsetzang – een combinatie die sinds de dagen van Saturday Night Fever en Earth, Wind & Fire nog nauwelijks aan attractie had verloren.

Toch maakt Williams de belofte niet helemaal waar. Voor een songschrijver/producer die in het verleden verraste met innovatieve nummers als Snoop Doggs Drop It Like It’s Hot of Kelis’ Milkshake hebben de eerste drie nummers van de cd (Marilyn Monroe, Brand New, Hunter) te stereotype, voorspelbare deuntjes. Pharrells plagerige falset kan prikkelend uitpakken, maar als hij uitsluitend hoog zingt klinkt het bij momenten vlak of geknepen. Zelfs de seks wordt sleets. Te vaak zijn vrouwen ‘buitenaards’ of ‘magisch’, en staat een en ander in vuur en vlam. Het duet Come Get It Bae, met ‘twerk’-koningin Miley Cyrus, is een overbodige herhaling van het duw-en-trek-ritme van Blurred Lines. Daar staan een paar geslaagde liedjes tegenover, zoals het inventieve, uit blueskreten opgebouwde ritme van Lost Queen; en ook Gush kreeg net wat meer peper door de Chic-achtige gitaarriffs. Hoogtepunt van de cd is het nummer Gust Of Wind, dat werd geproduceerd door Daft Punk. Zij zorgden voor robotstemmen in het refrein, en lieten de strijkers vederlicht rondzoemen, terwijl Pharrell Williams met uitdagende stem zijn meisje toezingt, brutaler en frisser dan in de meeste nummers. Voor Girl geldt: dit disco-uitstapje heeft verslavende kwaliteiten maar moet in kleine doses worden genuttigd.

    • Hester Carvalho