Recensieoverzicht: ‘Her’ confronteert en vertolkt prachtig computerliefde

Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) in 'Her'. Screenshot film

De film wordt geroemd om zijn confrontatie met eenzaamheid en vertolking van computerintelligentie. Her (IMDb 8,3) vertelt het verhaal van Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) die verliefd wordt op een computerstem.

Twombly is een eenzame man, zijn relatie is net over, en hij slijt zijn uren bij een bedrijf dat namens mensen liefdesbrieven schrijft. In zijn eenzaamheid besluit hij een besturingssysteem te installeren dat met een vrouwenstem tegen hem praat en naar mate de tijd vordert intelligenter wordt. Hij ontmoet in “Samantha” de ideale vrouw, die hem adviseert, zegt wanneer hij uit bed moet en aan het werk moet gaan en die hem troost op momenten dat het hem tegenzit.

Trailer Her:

‘Mooi begin, einde valt tegen’

Recensent A.Z. deelt bij het Algemeen Dagblad drie sterren uit aan de film. Het acteerwerk van hoofdrolspeler Phoenix wordt geroemd, maar het einde valt tegen.

“Is Her een utopisch liefdesverhaal of een nachtmerrie voor de ware romanticus? Het toekomstbeeld dat regisseur Spike Jonze schetst over relaties in een futuristisch Los Angeles stemt niet tot vreugde. (…) Her begint gedurfd, maar helaas slaagt Jonze er niet in dat niveau vast te houden. Zijn film is een conventioneel liefdesdrama dat indruk maakt door de vertolking van Phoenix.”

‘Treft tijdgeest in hart’ / ‘Vertelt weinig interessant over de toekomst’

In NRC Handelsblad spreken twee recensenten zich uit over de film. Coen van Zwol (vier ballen) is positief over het verhaal (€) en noemt de film uniek omdat deze “de tijdgeest in zijn hart treft”. Peter de Bruijn (twee ballen) is een compleet andere mening toegedaan (€). De Bruijn noemt de film “drakerig” en de keuze voor Scarlett Johansson als de stem van Samantha toont volgens hem aan “dat regisseur Jonze zelf al niet in de kracht van zijn film gelooft.”

Van Zwol:

“Her is een softe, sensitieve film met humor. Je kan er van alles in zien. Een reflectie op narcistische millennials, op de virtuele cocon waarin we ons opsluiten, op kunstmatige intelligentie. Leeft Samantha, of is ze een projectie? Wil zij mens worden of iets anders? Ambivalentie is de kracht van Her. (…) Her is zo’n unieke film die de tijdgeest in zijn hart treft.”

De Bruijn:

“Neem het drakerige Her van regisseur Spike Jonze. De film zegt van alles over het wezenloze navelstaren en de psychobabbel van de hedendaagse bewoners van Californië, maar niet zo heel veel interessants over de toekomst. Jonze nam een onconventioneel uitgangspunt – man wordt verliefd op het besturingssysteem van zijn computer – maar werkt dat vervolgens akelig conventioneel uit, als een min of meer conventionele romcom, zonder verrassingen en met een op den duur vrije onuitstaanbare zijige toon.”

‘Fascinerend drama over de eenzame mens’

In Trouw (vijf sterren) noemt Belinda van de Graaf de film “een psychologisch drama”, dat “ons confronteert met ons eigen leven achter de computer” en “vol kleine verrassingen zit”.

“Spike Jonze (…) confronteert ons met ons eigen leven achter de computer, de virtuele contacten die we hebben, en de identiteit die we aannemen. (…) Het is een fascinerend psychologisch drama over de eenzame mens, vol kleine verrassingen, en mooi droefgeestig vertolkt door Joaquin Phoenix, die zich kort na ‘The Master’ bewijst als een van de grootste Amerikaanse acteurs van deze tijd.”

‘Meest geloofwaardige film over computerintelligentie tot nu toe’

Berend Jan Bockting dicht in de Volkskrant de film (vijf sterren) veel mooie complimenten toe. Hij noemt de film onder meer “prachtig en modern vormgegeven” en roemt de wijze waarop computerintelligentie wordt vertolkt.

“Her is een kleine, gevoelige, uitdagende en modern vormgegeven film over de ontwikkeling van verliefdheid in een angstaanjagend dichtbije toekomst. (…) Over het bewustzijn van computers en hun verhouding tot menselijke emoties zijn sinds ongeveer een halve eeuw mooie, klassieke films gemaakt, van 2001: A Space Odyssey tot Blade Runner en The Terminator, maar zo geloofwaardig, intelligent, en nieuwsgierig als Her, zonder die eeuwige nadruk op de gevaren van geavanceerde technologie, zijn zelfs de grootste klassiekers niet.”

‘Prachtige film dankzij vertelwijze’

The New York Times noemt bij monde van Manohla Dargis de film “een prachtig verhaal waar je deels plezier aan beleeft vanwege de schoonheid en de manier waarop het verhaal op ‘gewone wijze’ wordt verteld”.

“There are times when “Her” has the quality of a private dispatch, like a secret Mr. Jonze is whispering in your ear. Part of the pleasure of the movie is its modest scale, its hushed beauty and the deliberate ordinariness of its story. In contrast to the hard shininess of so many science-fiction movies, “Her” looks muted, approachable and vividly tactile, from Theodore’s wide-open face to the diffused lighting and the ravishingly lovely sherbet palette splashed with mellow yellows, tranquil tangerines and coral pinks.”

    • Nando Kasteleijn