Pieeep. En alwéérpiep

Drama //

After the Tone

Opeens beantwoordt Onno zijn mobiele telefoon niet meer. De mensen die hem bellen rest niets dan het inspreken van een boodschap. Die berichten van collega’s, vrienden en familie zijn te horen in het licht experimentele After the Tone, dat een maand geleden in première ging op het International Film Festival Rotterdam, en daar uitgroeide tot een verrassende publieksfavoriet. In beeld zien we niemand, slechts de plekken die met Onno geassocieerd worden: zijn kantoor, zijn Amsterdamse woning, het plantsoen in de buurt van de woning van zijn ouders en het uitzicht op de polder van zijn zus.

Het idee voor de intrigerende film komt van omroepdramaturg Henk Burger. Dat hij in het verleden ook hoorspelen schreef, is goed te merken. Wie met zijn ogen dicht naar After the Tone kijkt, krijgt een hoorspel voorgeschoteld. Eentje met een raadsel. Want hoe zit dat met Onno? Heeft hij welbewust de terreur van constante bereikbaarheid achter zich gelaten en elk contact met de buitenwereld verbroken? Wil hij ergens ver weg opnieuw beginnen? Pleegde hij zelfmoord of verongelukte hij?

Uit de berichten ontstaat langzaam een beeld van Onno, maar vooral ook van de bellers. Die worden steeds bezorgder en wanhopiger en moeten elk op hun eigen manier zien om te gaan met zijn plotselinge verdwijning.

Onno’s voicemailberichten van precies één jaar worden vergezeld door documentairebeelden van verschillende plaatsen. Regisseur Digna Sinke heeft een goed oog voor stedelijk landschap, getuige ook haar langlopende Tiengemeten-project, dat de veranderingen in het gelijknamige natuurontwikkelingsgebied al ruim twintig jaar vastlegt.

In strakke beeldcomposities en in een prettig kalm ritme richt zij zich vooral op licht en schaduwwerking, de grafische mogelijkheden van berkenboomstammetjes in een plantsoen, de poëzie van wuivend riet en de schoonheid van een roestige havenkraan.