Opinie

Hockeymeisjes

Bram ten Hove (27) is de lijsttrekker achter de fenomenale verkiezingsposter uit Nunspeet die deze week door de sociale media gierde. Boven een foto van drie plaatselijke hockeymeisjes, met van die lange haren, guitige blik en dito dijen, staat, voorzien van ferm-oranje VVD-streep:

„WIJ WILLEN MEER KUNSTGRAS VOOR ONZE HOCKEYERS.”

En onder de foto: „Stem VVD! Omdat het beter moet!”

Soms is het jammer dat het Nationaal Historisch Museum nooit van de grond kwam. Persoonlijk zou ik in staat zijn er eentje voor deze poster op te richten. Bovendien gaat al het sneus dat je de laatste tijd hoort over gemeenteraadsleden dus geenszins op voor Bram ten Hove. Oorspronkelijk was de nieuwe VVD-fractievoorzitter raadslid voor Gemeentebelangen, maar die partij is in april „een beetje ontploft”.

„Bij Gemeentebelangen ontbreekt het aan ruggengraat”, zei Bram.

„Men heeft er geen principes”, beaamde Ben ten Wolde (73).

In Bens huiskamer zaten we. Ben is VVD-fractielid en was eerder de voorzitter. Gewoontegetrouw neemt hij nog vaak het woord, maar nu breekt Bram hem af. Vraag bijvoorbeeld wat de voornaamste verkiezingspunten zijn. Begint Ben: „Ik denk het Stationsplein...”

Zegt Bram: „Welzijn, welvaart en een veilig Nunspeet, Ben.” En, wijzend naar mijn blocnote: „We zijn hier niet voor niets de parel van de Veluwe.”

Sinds de ontploffing van Gemeentebelangen staat de VVD hier op drie zetels. Dat was maar één zetel, de SGP en de ChristenUnie zijn hier traditioneel de grootste.

Ben: „We waren een ingeslapen clubje voor welgestelden”.

Bram: „Maar nu is er euforie in Nunspeet. We werden de partij voor de timmerman en de hardwerkende zzp’er.”

Ben: „Ja, Bram heeft er hard aan gewerkt.”

Bram: „Maar zoiets zeg ik niet graag over mezelf.”

Bram werkt bij de Rabobank en is van plan de komende vier jaar in Nunspeet „de plicht te doen”. Daarna wil hij „de plicht vervullen in het landelijke”: De Tweede Kamer.

In Nunspeet loopt hij warm met ontbijtsessies, fundraisers en het Politiek Café met Bram ten Hove. Daar gaat het over betaalbare woningen en de natuurliefhebbers, die „qua Veluwe”, alle Nunspeetse ondernemerszin dwarsbomen. Er zit altijd wel een dassenburcht of hert in de weg.

We reden nog even naar sportpark De Wiltsangh, Bram voorop in zijn Alfa Romeo – klein model, wat ongetwijfeld ging veranderen. In zijn strakke pak liep Bram ten Hove vooruit naar het hockeyveld, nu al met dat joyeuze loopje van de geboren politicus: wat voorover gebogen, de handen losjes in de broekzakken, helemaal het middelpunt en toch één met de mensen. Een oude man met een tennisracket passeerde hem en groette Ben.

Bram liep alweer te vertellen hoe het essentiële kunstgrasveld deel uitmaakte van zijn bredere visie. „Voor jouw beeld.” Hij zei dat vaak. Bram ten Hove haalde nu een hand uit zijn broekzak voor een weids gebaar en de woorden: „De revitalisering van het sportpark.”

Daar waren we even stil van. Toen zei Ben zacht dat Bram vermoedelijk bedoelde dat er ook betere kleedkamers voor de voetballers kwamen. „Die hebben ook een campagneposter. Alleen zonder mooie meisjes.”