Halve maatregelen

Het zijn een beetje de stiefkinderen op de wijnkaart: halve flesjes. Zelfs vuistdikke boekwerken besluiten de opsomming vaak met niet meer dan – heel toepasselijk, dat dan weer wel - een half paginaatje: nos demi-bouteilles. Als ze er al een plekje in hebben weten te verwerven. Zelf ben ik een liefhebber van dat grut. In mijn rookie jaren als wijndrinker kon ik, toen gedwongen door een kleine beurs, toch kennismaken met een aantal grote bordeauxwijnen.  Voor de opmerking van toenmalige connaisseurs die deze flesverschijningen afserveerden met een neus ophalend ‘daarin komt zo’n wijn veel sneller op dronk’ haalde ik de schouders op.

Aldus proefde ik in het begin van de jaren zeventig voor half geld onder andere Château Chasse-Spleen, du Glana, Lafite-Rothschild en Latour. Van die laatste twee weet ik zelfs nog precies wat ik ervoor betaalde: 19,95 in guldens. Dat het om de hopeloze jaren 1965 en 1968 ging, kon bij mij de pret niet drukken. Ik had de scalp van twee premiers grands crus classés te pakken.

Afgelopen week ging ik terug in de tijd. Dankzij een initiatief van Xavier Giesen van Restaurant Bolenius in Amsterdam. De maître-sommelier heeft de beschikking gekregen over een flinke hoeveelheid bordeauxhalfjes uit de hoogste regionen.

‘Een gast van ons informeerde of wij wat konden met de grote voorraad demis uit zijn kelder. Ik kon ze in consignatie krijgen. Omdat ik ze niet hoef in te kopen en alleen die hoef te betalen die ik ook daadwerkelijk verkoop, kan ik echt grote namen tegen relatief kleine prijzen aanbieden.’

Dat gezegd hebbende komt Giesen met een mini-praalwagen vol stiefkinderen voorrijden. Op een trolley staat er een dozijn keurig opgelijnd, waaronder Château Branaire-Ducru, 4e cru St. Julien (38,50 euro), Rauzan-Ségla, 2e cru Margaux (44 euro), Talbot, 4e  cru St. Julien (41 euro), Pichon-Longueville Comtesse de Lalande, 2e cru Pauillac (61,50 euro), Léoville-las-Cases, 2e cru St. Julien (75 euro) en Palmer, 3e cru uit Margaux (92,50 euro).

Op een enkele uitzondering na (La Lagune stamt uit 2005) hebben alle halfjes 2004 op het etiket staan. En daarmee herhaalt de geschiedenis zich enigszins. Dat is een oogstjaar dat in de boeken (Hugh Johnsons Wijngids 2014) bekend staat om zijn ‘wisselende resultaten’. Maar veel belangrijker: ‘topwijnen goed in een klassieke stijl. Drink nu.’

In het geval van deze halfjes heb ik aan een half woord genoeg om nog eens naar Bolenius terug te gaan. Al hoef ik mij niet te haasten: de praalwagen rijdt nog de hele maand maart.