Bericht uit de kofferbak van Henk Spaan

Ik kende Dieke de Boer van uitgeverij Ambo/Anthos van de mail, ze had me er verschillende keren op gewezen dat ik facturen voor het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras diende op te maken in een pdf-bestand omdat ze anders niet in behandeling konden worden genomen. Inmiddels weet ik hoe ze ruikt, gisterenavond lagen we als twee worstjes naast elkaar in de achterbak van de auto van Henk Spaan.

Ik was naar Rotterdam gereisd voor de boekpresentatie van O, Louis, het schitterende boek van Hugo Borst over Louis van Gaal. In een zaaltje in Rotterdam probeerden zes deskundigen het gedrag van de bondscoach te duiden. Wat bleef hangen was de arm van Freek de Jonge, die Johan Derksen het spreken wilde beletten omdat hij zelf nog lang niet was uitgesproken.

Een uur na afloop stond Henk Spaan, de jas al half aan, opeens voor mijn neus. Hij had meegekregen dat ik her en der om een lift naar Amsterdam had gebedeld.

„Uhm, mijn auto zit vol, maar ik heb Dieke de Boer, het meisje van Ambo/Anthos, zojuist beloofd dat ze in de achterbak mag liggen. Dan kun jij er ook nog wel bij. Het is niet comfortabel.”

Daarna: „Je hebt een minuut om te beslissen.”

Even later opende Spaan de achterklep van zijn SUV. Dieke de Boer lag al in de achterbak, het lichaam behendig om een met korrels gevulde kattenbak gevouwen.
„Daag”, zei ze. „O ja, er staat daar dus ook een kattenbak, die is schoon”, zei Henk Spaan. „Misschien ligt het aangenamer als een van jullie de voeten erin zet.”

We keken elkaar aan, Dieke de Boer van Ambo/Anthos en ik. Goed, oké, dacht ik, dan zet ik de voeten wel in die kattenbak. We lagen daar en hoorden ze kakelen en lachen. Henk Spaan vertelde nog een keer hoe hij tijdens het WK van 1994 een middag met Louis van Gaal en zijn dochter in het paleis van Doornroosje in Disneyworld had gezeten.

Het laatste stuk ging door de Bijlmer, het woongebied van Anna Enquist, de kersverse stadsdichter van Amsterdam.

Verkeersdrempels. Bij iedere bobbel vlogen we tegen elkaar.

Henk Spaan: „Gaat dat in de achterbak?”

„Umpf”, zei Dieke van Ambo/Anthos.

Herman Koch die voor ons zat gaf de boodschap door.

„De achterbak zegt: gaat wel.”

„Ik zal proberen die drempels voorzichtig aan te snijden”, riep Spaan.

Mijn been schoot uit die kattenbak, tegen Dieke aan, maar die fluisterde gewoon door dat rekeningen nu eenmaal in pdf-formaat moesten worden aangeleverd omdat ze anders niet in behandeling konden worden genomen.

Later dacht ik dat ze het nog ver ging schoppen in uitgeversland.