Opinie

Het reigermomentje van gedoger Arie Slob

Arie Slob (ChristenUnie) in ‘Eén op Eén’.
Arie Slob (ChristenUnie) in ‘Eén op Eén’.

De verontwaardiging van Arie Slob leek oprecht. De leider van de ChristenUnie kon niet verkroppen dat staatssecretaris Fred Teeven (VVD, Justitie) tot tweemaal toe had gezegd dat na het zuur van het generaal pardon het zoet kwam van de strafbaarheidstelling van illegalen. Zo praat je daar niet over, vond Slob.

Dus zei hij het mede door hem gedoogde kabinet Rutte II de wacht aan. Als dat wetsvoorstel over illegalen niet van tafel verdwijnt, dan kan Rutte zijn steun voor de begroting, essentieel in de Eerste Kamer, ook vergeten.

Een bommetje, dat ofwel het einde van Teeven ofwel dat van de gedoogcoalitie lijkt te betekenen. Waar lanceer je zo’n projectiel tijdens het carnavalsreces, als ook de Dominique van der Heydes en Frits Westers niet thuis lijken te zijn? Slimme keuze: het nieuwe dagelijkse interviewprogramma Eén op Eén (KRO-NCRV), waar je 25 minuten de tijd krijgt om je punt te maken.

Er zitten nog iets te veel schrijvers in het programma die een non-fictieboek te verkopen hebben, maar vooral de zachte aanpak van Eva Jinek levert wel eens iets op, gemiddeld meer dan de harde aanpak van collega Sven Kockelmann.

Gisteren was er nog een mooi portretterend elementje, toen tegen het einde Jinek aan Slob een eerdere uitspraak voorhield. Daarin vergeleek hij zichzelf met een reiger die stil aan de waterkant zijn kans afwacht. Was dit misschien het reigermomentje van Arie Slob? Niet slecht bedacht, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen, nu ook medegedoger Alexander Pechtold (D66) zich graag distantieert van het impopulaire kabinet.

Het nieuws werd slechts mondjesmaat overgenomen door andere rubrieken. Wel was er aansluitend een aflevering van Dit Is De Dag - Reportage van de aan de ChristenUnie verwante EO, waarin verslaggever Jos de Jager 36 uur doorbracht met illegalen in de Allerheiligst Sacramentskerk aan de Haagse Sportlaan.

De toon was net anders dan die van Slob. Ik moet nog erg wennen aan het zwalken tussen populisme en ethiek in de hardgekookte EO-journalistiek. De Jager stelt zich, al dan niet gespeeld, graag bot op. Als een van zijn Afghaanse gastheren in de kerk zegt dat hij het koud heeft, antwoordt de reporter: „Je hoort hier ook niet, je moet gewoon terug naar je eigen land.”

Zo’n uitglijder detoneert met de verrassende hartelijkheid van Haagse buurtbewoners, die de vluchtelingen helpen waar ze maar kunnen. Kennelijk vindt De Jager dat als hij ze niet keihard aanpakt, de kijkers van Nederland 2 wel eens zouden kunnen afhaken. Of zou hij echt zo denken?

Toen Teeven gisteren bekendmaakte ruimhartig om te gaan met asielaanvragen van Oegandese homoseksuelen, kolkte de website van De Telegraaf van de vileine reacties op het nieuws: lekker makkelijke manier om ons Luilekkerland binnen te komen.

Ook in de terechte verontwaardiging over de homovervolging in Oeganda resoneert stiekem een zekere mate van racisme mee. De woede werd in De Wereld Draait Door (VARA) van de juiste context voorzien door Arne Doornebal, freelance journalist in de Oegandese hoofdstad Kampala: we moeten de houding van de gemiddelde Oegandees ten aanzien van homo’s vergelijken met de mening van de gemiddelde Nederlander over pedoseksueel Benno L. Ook een reigermomentje, zou ik zeggen.