Schuldgevoel gedijt in rauwe romantiek van de kleedkamer

Cees Geel (l.) en Eric van Sauers
Cees Geel (l.) en Eric van Sauers Foto Sarah Wijzenbeek

Dat mannen volwassen worden – trouwen, kinderen krijgen, gezinnen vormen – is een misverstand. In een voetbalkleedkamer is dat misverstand ver weg.

Dat is een van de leidende gedachtes in de door cabaretier Raoul Heertje geschreven voorstelling Als je niet leeft dan kun je niet scoren.

Heertje schetst de mannenvriendschap tussen redacteur Harry (Eric van Sauers) en zakenman Benno (Cees Geel). Ze zijn samen een weekeinde naar Barcelona. Zodra ze zich buiten het domein van de hartstochtelijk gedeelde voetbalfeiten en -ervaringen wagen, loopt het gesprek tussen deze twee vrienden en teammaten stroef.

Beiden voelen zich schuldig. Harry verzwijgt zijn gevoelens over het verspelen van het spaargeld van hun voetbalteam. Benno biecht openlijk op dat hij zich schaamt voor het lintje dat hij zal krijgen voor zijn onbaatzuchtige maatschappelijke werk, terwijl hij zijn ex niet steunde tijdens haar dodelijke ziekte.

Van Sauers en Geel zijn twee vaatjes testosteron met diep bassende stemmen die wel weg weten met de rauwe romantiek van de kleedkamer en nurkse camaraderie. De voetbalhumor had nog wel puntiger en schunniger gekund, want Heertje houdt het relatief netjes. Wel spreken de mannen doorlopend in voetbalmetaforen – waarin een nieuwe vriendin niet die ‘gouden wissel’ blijkt.

Gaandeweg openen de vrienden elkaar de ogen, en krijgt hun vriendschap een bijna tedere gloed, die van Heertje een sentimenteel randje krijgt. Het jongensboek glorieert.

Cabaretier Van Sauers acteert vaardig, maar van de twee is Geel de echte acteur. Geels specialiteit is de zachte binnenkant tonen van stoere personages, en in deze voorstelling weet hij te ontroeren met een slotspeech waarin alle emoties culmineren.

De afronding volgt keurig het procedé van de romantische komedie: alsof Heertje zich met dit stuk warmloopt voor het schrijven van de kerstfilm Alles is voetbal.