Het Parijs-Nice van de woestijn

Wielrennen heeft in het Midden-Oosten nog steeds een exotische klank. Toch begint de Ronde van Oman steeds normaler te worden, met Chris Froome als winnaar. „De renners leven hier ook een beetje als sjeiks.”

Peloton tijdens de zondag afgesloten Ronde van Oman. Tour de France-winnaar Chris Froome schreef de ronde op zijn naam.
Peloton tijdens de zondag afgesloten Ronde van Oman. Tour de France-winnaar Chris Froome schreef de ronde op zijn naam. Foto Reuters

Voor de start van de laatste etappe in de Ronde van Oman zat Philippe Gilbert tegen een puistig muurtje. Een tros jongens van om en nabij de tien staarde hem aan. Bedremmeld, verlegen. Tot er een vroeg of hij de fiets mocht strelen die naast Gilbert stond. Dat mocht. Als was het porselein, zo voorzichtig gingen de dunne handjes over frame en stuurlint. Gilbert monsterde glimlachend jongensgeluk. Hij wist al langer dat zijn stalen ros een technologisch en esthetisch fijnbesnaard kunstwerk is.

Wielrennen heeft in het Midden-Oosten nog steeds een exotische klank. Arabieren gaan niet eens te voet, laat staan per fiets. Toch schilfert de status aparte van de Dubai Tour, Qatar en de Ronde van Oman langzaam weg naar normale etappekoersen. Waarin hard wordt gereden, en waar de winnaars tot de crème de la crème van het internationale wielrennen behoren. Niki Terpstra won twee weken geleden Qatar, Chris Froome won zondag in Oman. Drie ritzeges voor André Greipel en eentje voor Peter Sagan in het sultanaat. Froome, Greipel, Sagan – ze kunnen straks in Parijs zomaar in de gele of groene trui op het podium staan.

Vooral de Ronde van Oman heeft aan respect gewonnen. Het is geen lint van biljartvlakke boulevard-etappes zoals de Ronde van Qatar. Geaccidenteerd parcours. In de voorlaatste rit sloeg Froome toe op de Green Mountain (10 procent stijgingspercentage). In een maanlandschap van rotsen die als gebeeldhouwde demonen over de renners hingen. Hallucinant decor, een beetje Mont Ventoux-achtig maar dan rossig. Tom Boonen zei dat het lang geleden was dat hij nog zo had moeten harken om „tussen de mensen te eindigen”.

Oman wordt langzaam het Parijs-Nice van het Midden-Oosten. Moderne wedstrijd, best lastig. In tegenstelling tot Qatar mogen bloemenmeisjes mee het podium op. Prachtige brunettes al even glanzend als masseerolie. Nog wel met een knikje in de knieën, en wat onhandig in de omhelzing, maar hun stralende lach maakt alles goed.

Aandoenlijk is een laatste zweem van amateurisme in deze, nochtans met overheidsgeld gefinancierde ronde. Een paar keer moest de aankomstlijn een uur voor het einde van de wedstrijd nog haastig worden bijgewit. Chris Froome vroeg zowaar tijdens de koers om de streep wat verderop te leggen. Tourbaas Christian Prudhomme en Midden-Oostenambassadeur Eddy Merckx konden zijn verzoek uiteindelijk niet honoreren.

De kannibaal is prominent aanwezig in de de woestijnrondes. Vooral in Qatar is hij heer en meester. De Ronald de Boer van het wielrennen, zeg maar. Meer nog: God de Vader voor het zeldzame ras van wielersjeiks. Merckx beslist over omstandigheden, startgelden, parcours, protocollaire verplichtingen van renners en ploegleiders. Laatst overspeelde hij zijn hand. In januari kwam het tot een clash met Patrick Lefevere over de aanwezigheid van Mark Cavendish in Qatar. Merckx is namelijk ook lid van de raad van bestuur van Omega Pharma-Quickstep. In koppigheid zijn ze elkaar waard, Eddy en Patrick. Er was massage nodig om de plooien weer glad te strijken. Bemiddeling zelfs van de Nederlander Bessel Kok, ook bestuurslid bij OPQS.

De renners komen graag naar Oman. Tentoongestelde rijkdom is er minder exorbitant. En de mensen zijn vriendelijker. Er is ook meer belangstelling voor wielrennen dan in Dubai of Qatar. Niet dat de toeschouwers aan de finish rijen dik staan, maar de tribunes liggen er ook niet gapend als een open wond bij.

Het hele peloton is ondergebracht in drie luxehotels van resort Shangri-La in de residentiële rafelrand van Muscat. Het team van Sky slaapt het duurst: zes sterren. Op loopafstand van hotel Al Bandar werken verzorgers en mecaniciens in een grote, witte tent. „Het is wat anders dan in een Campanile tijdens de Tour”, zegt Joachim Schoonacker, verzorger bij de Australische ploeg Orica-GreenEdge. Zijn vrouw zit middenin de chemokuur na borstkanker, maar de Ronde van Oman had hij niet willen missen. „Je voelt hier toch iets van een vakantiegevoel, al zijn het lange dagen. De renners leven hier ook een beetje als sjeiks. Enige klacht: het skypeverbod valt tegen.”

De dood fietste alweer mee.

Tom Boonen had graag een etappe gewonnen ter nagedachtenis van wielrenner Kristof Goddaert die op training in Antwerpen omkwam bij een dodelijke val tussen tramsporen. Het peloton was ook aangeslagen, in Oman. Vooral IAM-ploegmaat en favoriete slapie van Goddaert, Heinrich Haussler, ging de hele week door een hel van ontroostbaarheid. „Een wrak op de fiets.”

Philippe Gilbert is het niet ontgaan dat Robert Gesink (vijfde in het eindklassement) als herboren fietste in Oman. Andere mannen in bloedvorm: Boonen, Joaquin Rodriguez, Sagan, Van Avermaet, Greipel. Fabian Cancellara nadert de topconditie voor de voorjaarsklassiekers. De winnaar van het openingsweekend met Omloop Het Nieuwsblad komt gegarandeerd uit de Ronde van Oman, weet wereldkampioen veldrijden Zdenek Stybar.

Daar zijn Fränk en Andy Schleck nog lang niet aan toe. Ik zag ze zaterdag na de bergetappe hotel Al Bandar binnenstrompelen. Lijkbleek en graatmager. Geen streep aura van vreugde en gezelligheid. Het lekkere weertje in Oman heeft de broertjes vooralsnog niet gekieteld tot verrijzenis.