De vrouwen vechten zich omhoog

Een schoft hoeft niet altijd schoft te zijn in deze onvoorspelbare fantasyserie.

Jaime Lannister (Nikolaj Coster-Waldau) en zijn bewaaksterBrienne of Tarth (Gwendoline Christie) vormen een onwaarschijnlijk duo.
Jaime Lannister (Nikolaj Coster-Waldau) en zijn bewaaksterBrienne of Tarth (Gwendoline Christie) vormen een onwaarschijnlijk duo.

H ij vermoordde een koning, verwekte drie kinderen bij zijn tweelingzus en duwde een onschuldige jongen uit het raam, die daardoor nooit meer zal kunnen lopen. Tel daar zijn masculiene superhelden-kin en zijn minachtende lach bij op, en Jaime Lannister is een man you love to hate.

Maar fantasyserie Game of Thrones doet haar reputatie van onvoorspelbaarheid eer aan; wie zegt dat de slechterik altijd een schoft moet blijven? Misschien is iemand vooral een schoft door degenen met wie hij zich omringt. In deze reeks krijgt Jaime een onverwachte handlanger in zijn bewaakster, Brienne of Tarth. Zij is rechtlijnig, eerlijk en trouw – niet per se aan een ideaal, maar dan toch aan degene die zij trouw gezworen heeft. Met haar grote lijf en vaardigheid met een zwaard zal ze nooit voldoen aan het vrouwbeeld dat Jaime voor ogen heeft. Maar de bromance die zich tussen hen ontwikkelt, is een van de hoogtepunten van het sterke derde seizoen.

Westeros blijft ook in seizoen 3 een verdeeld continent. Verschillende koningen claimen aanspraak op de IJzeren Troon, en negeren de plek waar het echte gevaar dreigt: achter de Muur. Ondertussen ondervinden zij allemaal dat oorlog voeren niet kan zonder vuile handen te maken. Zo krijgt de serie voor elkaar dat je langzaam gaat houden van iemand die eerst walging opriep, maar ook dat je vragen gaat stellen bij de keuzes van de ‘goeden’. Game of Thrones is geen strijd tussen goed en kwaad; het is een strijd om het voortbestaan van families.

Kleine smet op dit seizoen zijn de tempoverschillen. Terwijl de vaart er bij de meeste karakters lekker in zit, hangt één onfortuinlijke gijzelaar vijf afleveringen lang aan hetzelfde kruis in de martelkamer. Daarbij is het geen overbodige luxe een stamboom te printen; ja, er sneuvelen hoofdpersonen op een zekere bruiloft, maar er komen voldoende nieuwe gezichten bij.

De serie bevindt zich nu in een stadium waarin de vrouwen langzaam een sterkere positie verwerven. Waren zij aanvankelijk overgeleverd aan de grillen van hun man, vader of koning, inmiddels nemen zij het heft in eigen hand. Publiekslieveling Daenerys Targaryen ziet haar macht groeien, sneller dan de drie draakjes die ze onder haar hoede heeft. En de invloed van kwaadaardige priesteres Melisandre (Carice van Houten met exotisch Nederlands accent) wordt substantiëler.

Joffrey Baratheon, de sadistische jonge koning van Westeros, verlooft zich met Margaery Tyrell. Margaery is een vrouw met ambitie; als ze de armste wijk van de hoofdstad bezoekt om de wezen te voeden is dat niet alleen omdat ze zo’n goed hart heeft. In tegenstelling tot haar aanstaande man begrijpt zij het belang van de liefde van het volk. En ze heeft haar charme en manipulatieve vaardigheden niet van een vreemde: oma Olenna Tyrell kan er ook wat van. „Alle mannen zijn dwazen”, verzekert Olenna aan de naïeve Sansa Stark, „maar de mannen met bonte kleren aan zijn leuker dan degenen met een kroon op.”