Zacht maar energiek

Als je deze week maar één cd luistert, dan die van Jerusalem Quartet // Meer van de beats? Ook de nieuwe Moodymann is ‘n prachtplaat

Interview // Pop Warpaint Warpaint Rough Trade, €18,99

De schoonheid van de liedjes van Warpaint dringt langzaam door, als uit een verre hoek van het bewustzijn. Eerst hoor je muziek met vage contouren. Dan ineens staat de bedoeling helder voor ogen: in deze stijl zijn geen scherpe overgangen, de muziek ontwikkelt zich als op een vloeibare manier. Stemmen rollen naar elkaar toe, ketsen af, en rollen verder terwijl geluidsflarden vervloeien. Vanaf de horizon dient zich een deinende melodie aan.

Vier vrouwelijke bandleden creëren samen deze muzikale nevel, met daaronder een basis die doorschemert als takken in een mistig bos; dat zijn de tikken en roffels van Stella Mozgawa en de springerige bas van Jenny Lee Lindberg. Emily Kokal speelt gitaar, Theresa Wayman speelt gitaar en keyboards. Allemaal zingen ze, maar Kokal het meest.

Op de vraag of het moeilijk is om met vier mensen zulke ingehouden, beheerste muziek te spelen, kijkt Wayman verbaasd. „We zijn misschien niet de hardste band ter wereld”, zegt ze, „maar ik vind ons behoorlijk zwaar en substantieel klinken. Dus als we spelen ervaar ik het niet als ‘ingetogen’. Live vind ik ons energiek.”

Mozgawa knikt instemmend. „Maar het is prettig om een zachtaardige stijl te hebben, in tegenstelling tot de mannelijke benadering.” Wayman: „Niet dat mannen nooit verfijnd zijn.” Mozgawa: „Maar vrouwen leggen meer gevoel in hun aanslag. Bij ons is het een combinatie van agressie en verfijning.”

Ze zijn het ermee eens dat de muziek op hun tweede cd, Warpaint, ongrijpbaarder klinkt dan die op hun debuut, The Fool uit 2010.

De liedjes werden geschreven door alle vier, en dat is een verschil met The Fool, dat grotendeels door Wayman en Kokal werd geschreven. In de cryptische teksten zijn drie liefdesliedjes te ontdekken: ‘Son’, van Wayman over haar nu achtjarige zoon; ‘CC’ van Lindberg over haar man Chris Cunningham, en ‘Biggy’, de ode van Kokal aan zichzelf (‘I found it, moved it alone’). Een van de hoogtepunten van de cd is het omineuze ‘Love Is To Die’ dat op pijnlijk elegante wijze zowel de liefde als een breuk in klanken lijkt te vatten. Het is muziek met een schaduw.

Gitariste Wayman legde zich nu toe op keyboards. „De specifieke textuur van de gitaar paste niet meer in onze stijl. Ik wilde iets groters, breders, dat vond ik bij keyboards.”

Warpaint speelt vanavond in Paradiso, Amsterdam en op 29 juni op festival Down The Rabbit Hole in Beuningen.