Op safari tijdens de verhuizing

Met het instorten van de huizenmarkt kelderde de omzet van verhuisbedrijven. De branche krabbelt nu op, mede door het aanbieden van allerlei diensten. Het oude huis poetsen, het nieuwe verven, u zegt het maar.

Een stel levert de sleutels in – die van het oude én het nieuwe huis – en gaat drie weken op safari. Bij thuiskomst zijn ze verhuisd. In het nieuwe huis staan de boeken in de kast, de muren zijn geverfd en de adreswijzigingen zijn verstuurd. Allemaal geregeld door Marlou Giesbers, die zichzelf verhuisdirigent noemt.

Giesbers is in dienst bij een verhuisbedrijf en doet alles bij een verhuizing, voor wie dat wil. Dus ook de urn met as van een overleden partner inpakken, de la met ondergoed inruimen, de financiële administratie regelen. Ideaal voor wie „geen tijd heeft om te wachten tot meneer Ziggo de internetaansluiting komt installeren”, zegt Giesbers. En voor de oudere die hoort dat hij over een week in een verzorgingstehuis terechtkan maar wiens kinderen geen kans zien in zo’n korte tijd de verhuizing te regelen.

Giesbers doet werk dat verhuisbedrijven voor het uitbreken van de crisis niet aanboden. De branche moest wel veranderen, om te overleven na het instorten van de huizenmarkt. Sinds 2008 is het aantal consumentenverhuizingen met 40 procent gedaald, schat directeur Peter Overvliet van brancheorganisatie Erkende Verhuizers. En het aantal professionele verhuisbedrijven daalde de afgelopen tien jaar met 15 procent. Ook dat is een schatting, want officiële cijfers zijn er niet.

Vroeger verhuisde een klant volgens Overvliet gemiddeld eens per zeven jaar, en dat leverde vijf tot zeven verhuizingen op: de verhuizende klant verhuist naar een huis waar óók iemand gaat verhuizen.

Maar dat soort zekerheden bestaat niet meer, simpelweg omdat er minder mensen verhuizen – vanwege een restschuld bijvoorbeeld, of omdat ze hun huis niet verkocht krijgen. Overvliet: „Dat proces ligt nu op z’n gat.”

Het gaat de laatste maanden iets beter: de verhuisbranche loopt enkele maanden achter op de langzaam stabiliserende woningmarkt. Maar de omzet is fors gedaald. Bedrijven moesten personeel ontslaan, reorganiseren, samengaan met een ander bedrijf.

Bij de branchevereniging zijn nu zo’n 250 verhuisbedrijven aangesloten, die het volgens Overvliet hebben gered door te zoeken naar de ruimte die er nog wél is. Bijvoorbeeld door naast particulieren ook bedrijven en kantoren te verhuizen. „Zo zijn ze minder afhankelijk van één segment.”

Nieuw is dat verhuisbedrijven meer diensten aanbieden. Zoals het schoon opleveren van het oude huis. Het in oorspronkelijke staat terugbrengen van het huurhuis. Spullen naar het Leger des Heils en de stort brengen. Schilderijen en lampen ophangen. Apparatuur installeren. Overvliet: „Zaken waar je normaal gesproken een klusjesman of handige zwager voor inhuurt.”

Het heeft het verhuisbedrijf van Richard van der Geest gered, zegt hij. „We hebben bij het begin van de crisis onze aanpak meteen veranderd. We moesten wel.” Mensen kunnen hun complete verhuizing laten regelen. „Ze hoeven maar één telefoonnummer te bellen.”

Van der Geest, gevestigd in Rijswijk, zag de omzet bij de particuliere verhuizingen sinds 2009 met 45 procent kelderen, maar dankzij die extra klussen kwam er 20 procent voor terug. Ook al heeft hij intussen tien man minder op de loonlijst staan en werken nu nog veertien mensen bij Van der Geest Verhuizingen, hij heeft niemand hoeven ontslaan. Aflopende contracten zijn niet verlengd en medewerkers die met pensioen gingen, zijn niet vervangen.

Volgens Van der Geest maken vooral ouderen gebruik van zijn klusjesmannen, schoonmakers, in- en uitpakkers en verhuisdirigenten. Daarna volgen de mensen van middelbare leeftijd – hij schat dat zo’n 45 procent van hen nu meer wil dan alleen het verplaatsen van hun spullen. De twintigers en dertigers doen het meestal zelf.

Dat komt waarschijnlijk ook door de hogere kosten. Een paar uur een klusjesman inhuren is nog wel te betalen. Maar een nieuw huis laten opknappen of een huis laten schoonmaken en leegruimen is al kostbaarder. Van der Geest en Overvliet willen geen prijzen noemen, omdat ze dan naar eigen zeggen de markt zouden beïnvloeden – voor mensen die verhuisplannen hebben een goede reden om bij meerdere bedrijven offertes aan te vragen. Maar, zegt Overvliet, „denk aan honderden euro’s voor een eenvoudige verhuizing en duizenden voor de verhuisregisseur.”

Het stel dat drie weken op safari ging, heeft waarschijnlijk minstens het dubbele van de normale verhuiskosten betaald. Logisch: verhuisdirigent Marlou Giesbers rekent per uur af. Moet zij wachten op iemand die het tapijt komt leggen, en diegene komt „ergens tussen één en zes”, dan zit ze „zomaar vijf uur te wachten”.

En, zegt ze, het scheelt natuurlijk nogal als ze de boeken op alfabetische volgorde in de kast moet zetten.